جامعه شناسی خودمانی

بیایید واقعیات را با چشم باز بنگریم، عمق فاجعه را وعمق درد را بشناسیم و بپذیریم که همه­ی این دردها از استعمارنیست، از قانون نیست، از فلان حزب نیست، حتی از امریکا هم نیست و از شوروی سابق هم نبود. زهر و پادزهر هر دو در همین جاست.

1

سرویس فرهگی به دخت/

نام کتاب : جامعه­شناسی خودمانی (چرا درمانده­ایم؟)

نویسنده: حسن نراقی

155 صفحه

چاپ بیست و دوم: تابستان 1388

این کتاب بر خلاف خیلی از کتاب­های جامعه­شناسانه، نه از نظریه­های جامعه­شناسی حرفی زده و نه از خود جامعه­شناسان. از کلمات قلنبه و سلنبه هم در این کتاب خبری نیست. در عوض نویسنده سعی کرده که نگاهی تازه و واقع بینانه به جامعه ما و مردم ایران بیندازد و ریشه خیلی از مشکلات و عقب­ماندگی­های ما را اشاره کند، چیزی مثل کتاب “خلقیات ما ایرانیان” مرحوم جمال­زاده.

نویسنده در مقدمه کتاب گفته است:

“بیاید واقعیات را با چشم باز بنگریم، عمق فاجعه را وعمق درد را بشناسیم و بپذیریم که همه­ی این دردها از استعمارنیست، از قانون نیست، از فلان حزب نیست، حتی از امریکا هم نیست و از شوروی سابق هم نبود. زهر و پادزهر هر دو در همین جاست. بیایید صادقانه بپذیریم علی­رغم غیرقابل انکار بودن هزاران عامل مؤثر که هزاران راوی هزاران بار روایت کرده­اند، تکرار می­کنم، درد ما نه درد استعمار است و نه درد همسایه زورگوی شمال یا جنوب نه ابرقدرت­ها و نه حکومت­ها و نه دولت­ها و نه حتی نظام­ها و تعییر قانون­ها… اگر همه این مواردی را که شمردیم ده­ها بار زیر و رو کنیم با درصدی بهتر یا خدای نکرده بدتر از آش همین آش است و کاسه همان کاسه و تا درد اصلی را درمان نکرده باشیم و هر گونه تغییری  برای­مان آن چنان هزنیه­ای دربرخواهد داشت که همگی بسراییم: ازطلا گشتن پشیمان … همان­طور که بارها در طول تاریخ­مان سراییده­ایم!”

/انتهای متن/