خاصترین ولاگ کربلا…
نه به خاطر قابهای قشنگش،
نه به خاطر تدوینش…
به خاطر دست کوچولویی که تمام مسیر توی دستت بود.
به خاطر قدمهای کوچکی که کنار بینالحرمین برداشته شد،
به خاطر خندههای کودکانهای که با اشکهای دعا گره خورد.
شاید سالها بعد چیزی از مسیر یادش نمونه…
اما من یادم میمونه که اولین سلامش به امام حسین(ع)، کنار من بود.
بعضی سفرها فقط سفر نیستن…
میراثیان که از کودکی، توی دل آدم کاشته میشن. 🤍
