تکفرزند بودن…
یعنی خونهای که همیشه مرتبتره،
اما بعضی وقتها یه جور عجیبی ساکته.
یعنی یاد میگیری با خودت بازی کنی،
با خودت فکر کنی،
و خیلی وقتها هم با خودت کنار بیای.
همه میگن «تنهایی نداره»،
اما کسی نمیپرسه اون لحظههایی که دلت یه همراه میخواد،
با چی پرش میکنی…
تکفرزند بودن بد نیست،
فقط یه جور خاص از زندگیه…
که توش استقلال زودتر یاد گرفته میشه،
اما گاهی هم دلت برای یه همزبان کوچیک تنگ میشه 🤍
