شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۵

رمزها در رمضان است، خدا مى‏ داند

رمضان که می رسد دیگرگونه می آیند زمین و زمان؛ شب چراغان می شود و نورباران٬ روشن تر از رو. و آفتابِ نیمروِز تموز٬ مهربان تر می تابد؛ چونان حریر.

فانوس های فروزان خانه هامان که آنها را از افطار تا سحر در جایجای سرامان می آویزیم؛ به سان ستاره های سپهر٬ می درخشند. و اختراِن دیدرس های دور٬ همنوا با دلهای سپیدمان٬ چشمک می زنند.

درهای آسمان پهناور را گوییا گشوده اند؛ که نور می ریزد از فراز٬ که مهر می بارد از آن روزنه های روشن بالای سر. آسمان را با زمین٬ گرهی از نور زده اند٬ و ما مانده که آسمان بالا آیا فروتنانه فرو آمده و سر بر زمین ما نهاده و خاِک زیر پای انسان را بوسه زده؟ یا این انساِن خاک نهاد است که بال درآورده٬ و تنها در این سی روزه ی رمضان٬ تا بیکران آسمان پِر پرواز گشوده است؟ راز این برتری رمضان را کجا باید سراغ گرفت؟ سرّ این سنجه را کجا باید جست؟ که گفته اند: یک شب از این ماه کجا و هزار ماه!؟

هم صدا با حبیب الله چایچیان بشارت گوی رمضان می شویم بر خوان پر نعمت الهی .

 

رمزها در رمضان است، خدا مى‏ داند
برتر از فهم و گمان است، خدا مى ‏داند

لیله القدر، کدامین شب این ماه خداست؟
چه شبى برتر از آن است، خدا مى ‏داند

هر شبى توبه کنیم از گنه و پاک شویم
لیله القدر، همان است، خدا مى ‏داند

موسم بندگى چشم و زبان و گوش است
نه همین صوم دهان است، خدا مى ‏داند

گر نباشد همه اعضاى تو تسلیم خدا
روزه ات صرفه ى نان است، خدا مى ‏داند

بار عام و همه مهمان خداوند کریم
ماه آزادى جان است، خدا مى ‏داند

سبط اکبر که در این مه متولد گردید
رمز حسن رمضان است، خدا مى ‏داند

زین مه نیمه مه، ماه خدا کامل شد
عید شادى جهان است، خدا مى ‏داند

میزبان است خدا، در مه میلاد حسن
رمز این نکته نهان است، خدا مى‏ داند

کرمش مایه امید گنه کاران شد
یا حسن، ورد (حسان) است، خدا مى‏ داند

/انتهای متن/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد