آیا زن بودن محدودیت می آورد؟

زینب (س) نشانه ای بزرگ و روشن است از این که در مکتب اهل بیت علیهم السلام زن بودن اصلا محدودیت برای انجام تکالیف دینی و انسانی زنان نیست بشرط این که عالم و بامعرفت باشند و باتقوی و شجاع؛ در این صورت زن طراز مکتب انبیا در پاسداری از حریم امامت و ولایت شجاعت و لطافت را با هم می آمیزد تا در سخت ترین لحظات و پرخطرترین گذرگاه ها، که شاید هیچ مردی هم نباشد، از حق و آزادگی حمایتی جانانه کند.

0

 سالگرد میلاد حضرت زینب (س) بهانه ایست برای ما

اگر زنیم،

اگر اهل کار رسانه ای هستیم،

اگر پرستاریم،

اگر کلا به دنبال جایی هستیم در جبهه حق و حق جویی و حق گویی،

که نگاهی دوباره به خودمان داشته باشیم و نسبت مان را با کسی بسنجیم که در همه این جایگاه ها میزان است و شاخص گذار.

زینب سلام الله علیها زنی بود که در همه نقش های خود بعنوان یک زن و یک انسان موفق ظاهر شد، دختر بودن، خواهر بودن، همسر بودن، مادربودن، معلم بودن، مجاهد بودن، پیام آورحق بودن، پرستار بودن و …

یعنی زینب(س) از کودکی و سنین خیلی کم برای مادرش، زهرای مرضیه (س) سرور همه  زنان جهان،  دختری بود که شبیه شدن به مادر را در همه نقش ها می آموخت و تمرین می کرد و چه خوب و با استعداد بود در این یادگرفتن. او برای مادری که در عین جوانی، از فرط دغدغه مندی و نگرانی برای سرنوشت امت اسلام و در مسیر مجاهدت برای اصلاح این مسیر، بیمار و آزرده خاطر و رنجورتن گشته بود، همچون یک پرستار صبور و عطوف بود و بعدها برای پدر و برادران هم  پرستاری بود به همین گونه. او همچنین  یک وصی شایسته و توانا بود برای وصایای پراهمیت مادرِجوانِ رهسپارِ سفرِ آخرت و معلوم است که عظمت وجودی و بزرگی شخصیت و جایگاه  این مادر، وصی او گشتن  را چقدر حساس و دشوار می کرد؛ اما زینب(س) این وظیفه دشوار را بخوبی ادا کرد.

در کنار پدر، علی مرتضی(ع)، دختری بود که در دریای بیکران و مواج علم، تقوا، سخنوری و عدالت جویی  او غوطه ور می شد و در سایه درخت تناور وجود امیرمومنان می بالید، تا آنجا که زینت این پدرگشت.

 در مقام خواهری دو برادر و دو امام معصوم، امام حسن و امام حسین علیهماالسلام، چه خوب در فقدان مادر، مادری می کرد برایشان، در همه  امور خطیر از کودکی تا آخر و چه خوب همراهی می کرد در تمام مسیر پر فراز و نشیب امامتشان با مجاهدت و استقامت و صبوری بی حد.

مقام همسری زینب (س) اما بسیار آموختنی ها دارد برای زنان که هم همدم و همسر صادق و صدیق و موافق باشند و هم در عین حال نقش های بزرگشان را در جایگاه همراهی با امام حق و راه امام کنار ننهند و برای این امر سترگ از گنجینه بزرگ علم و تقوا و شجاعت بالای خود مدد بگیرند.

مادر باشند و در عین عطوفت و عشق، فرزند را برای رفتن در مسیر دشوار حق و آزادگی بپرورند تا سر حد شهادت.

زینب (س) نشانه ای بزرگ و روشن است از این که در مکتب اهل بیت علیهم السلام زن بودن اصلا محدودیت برای انجام تکالیف دینی و انسانی هیچ زنی نیست؛ بشرط این که عالم و بامعرفت باشد و باتقوی و شجاع. در این صورت زن طراز مکتب انبیا در پاسداری از حریم امامت و ولایت، شجاعت و لطافت را با هم می آمیزد تا در سخت ترین لحظات و پرخطرترین گذرگاه ها که شاید هیچ مردی هم نباشد، از حق و آزادگی حمایتی جانانه کند.

در ابلاغ پیام سرخ شهیدان بخون تپیده کربلا، هیچ عنصری نبود که در نقش آفرینی زینب کبری(س) نباشد و به جریان پیام رسانی خدشه وارد کند: پیام شناسی، مخاطب شناسی، ابزار شناسی، قالب شناسی، وقت شناسی، بازخوردشناسی و نهایتا دشمن شناسی، همه در کار و کلام و روش و منش بانوی قهرمان کربلا برجسته و کارساز بود و از همین رو پیام کربلا به گوش همه مردمان و حتی نامردمان زمان و تاریخ رسید.

حالا در زادروز میلاد چنین زینبی، کبری و بزرگ، ما زنان، ما پرستاران، ما رسانه ای ها، اصلا ما آدم ها که می خواهیم حق مداری را پیشه کنیم، باید ببینیم چقدر او را، شخصیتش را، روش و منش و راهش را می شناسیم که با میزان او و شاخص هایی که او به ما عرضه کرد، خود را بسنجیم و عیار و وزن خویش را بشناسیم و کمی و کاستی هامان را ببینیم و با مدد او به اصلاح و بازسازی خود در همه ابعاد بودن و شدن مان همت کنیم.  

چنین باد.

فرزانه میرزا اسکندری/انتهای متن/