داستان بلند/ مدافع عشق25

ریحانه به خانه ی مادر شوهرش می رود و علی اکبر و پدرشوهرش حسین آقا را می بیند.در حالی که مشغول صحبت و شوخی با فاطمه است در حیاط، حسین آقا، او و علی اکبر را صدا می کند تا با آنها صحبت کند.

0

با عجله کتونی هایم را گوشه ای پرت می کنم و به خانه می روم. در راهرو ایستاده ای که با دیدن من به آشپزخانه اشاره می کنی. پاورچین پاروچین به آشپزخانه می روم و تو هم پشت سرم می آیی.

حسین آقا سرش پایین است و پشت میز ناهار خوری نشسته و سه فنجان چای ریخته. به هم نگاه می کنیم و بعد پشت میز می نشینیم. بدون اینکه سرش را بالا بگیرد شروع می کند.

– علی…بابا! از دیشب تا صبح نخوابیدم. کلی فکر کردم…

فنجان چایش را برمی دارید و داخلش با بغض فوت می کند. بغض مرد جنگی که خسته است. ادامه می دهد: برو بابا… برو پسرم.

سرش را بیشتر پایین می اندازد و من افتادن اشکش در چای را می بینم. دلم می لرزد و قلبم تیر می کشد. خدایا…چقدر سخته!

– علی؛ من وظیفه ام این بود که بزرگت کنم. مادرت تربیتت کنه. این جور قد بکشی. وظیفه ام بود برات یه زن خوب بگیرم. زندگیت رو سامون بدم. پسر…خیلی سخته خیلی! اگر خودم نرفته بودم، هیچ وقت نمی ذاشتم تو بری. البته تو خودت باید راهت رو انتخاب کنی. باعث افتخارمی پسرم.

سرش را بالا می گیرد. ما هر دو انعکاس نور روی قطرات اشک، بین چین و چروک صورتش را می بینیم. یک دفعه خم می شوی و دستش را می بوسی.

– چاکرتم به خدا.

دستش را کنار می کشد و ادامه می دهد: ولی باید به خانواده زنت اطلاع بدی بعد بری. راضی کردن مادرت هم با من.

بلند می شود و فنجانش را برمی دارد و می رود. هر دو می دانیم که غرور پدرت مانع می شود که بخواهد ما بیشتر شاهد گریه اش باشیم. او که می رود از جا می پری و از خوشحالی بلندم می کنی و بازوهایم را فشار می دهی.

– دیدی؟ دیدی رفتنی شدم؟ رفتنی.

این جمله را که می گویی دلم می ترکد. رفتنی شدی. به همین راحتی؟

***

   پدرت به مادرت گفت و تا چند روز خانه شده بود فقط و فقط صدای گریه های زهرا خانوم. بالاخره مادرت به سختی پذیرفت. قرار گذاشتیم به خانواده من تا روز رفتنت اطلاع ندهیم و همین هم شد.

روز هفتاد و پنجم، موقع بستن ساکت خودم کنارت بودم. لباست را با چه ذوقی به تن می کردی، به دور مچ دستت پارچه سبز متبرک به حرم حضرت علی (ع) می بستی. من هم روی تخت نشسته بودم و نگاهت می کردم. تمام سعیم در این بود که یک وقت با اشک، مخالفتم را نشان ندهم. پس تمام مدت لبخند می زدم. ساکت را که بستی، در اتاقت را باز کردی که بروی، از جا بلند شدم و از روی میز سر بندت را برداشتم.

– رزمنده؛ اینو جا گذاشتی.

برگشتی و به دستم نگاه کردی. سمتت آمدم. پشت سرت ایستادم و به پیشانی ات بستم. بستن سربند که نه… با هر گره راه نفسم را بستم. آخر سر از همان پشت سرت پیشانی ام را روی کتفت گذاشتم و بغضم را رها کردم.

برمی گردی و نگاهم می کنی. با پشت دست صورتم را لمس می کنی.

– قرار بود این جوری کنی؟

لب هایم را روی هم فشار می دهم.

– مراقب خودت باش.

دست هایم را می گیری.

– خدا مراقبه.

خم می شوی و ساکت را برمی داری.

– روسری و چادرت رو سرکن.

متعجب نگاهت می کنم.

– چرا؟ مگه نامحرم هست؟

– شما سرکن بعداً می فهمی.

شانه بالا می اندازم و از روی صندلی میز تحریرت روسری ام را برمی دارم و روی سرم می اندازم و گره می زنم که می گویی: نه نه. اون مدلی ببند.

نگاهت می کنم که با دست صورتت را قاب می کنی.

– همونی که گرد می شه، لبنانی.

می خندم. لبنانی می بندم و چادر رنگی ام را روی سرم می اندازم. سمتت می آیم با دست راستت چادرم را روی صورتم می کشی.

– روبگیر. به خاطر من!

نمی دانم چرا به حرفهایت گوش می دهم، درحالی که در اتاق هیچ کس نیست جز خودم و خودت!

رو می گیرم و می پرسم: این جوری خوبه؟

– عالیه عروس خانوم.

ذوق می کنم.

– عروس؟ هنوز نشدم.

– چرا نشدی؟ من دومادم، شما هم عروس منی دیگه.

خیلی به حرفت دقت نمی کنم و فقط جمله ات را نوعی ابراز علاقه برداشت می کنم.

از اتاق بیرون می روی و تأکید می کنی با چادر پشت سرت بیایم. می خواهم همه چیز هر طور که تو می خواهی باشد. از پله ها پایین می رویم. همه در راهرو جلوی در حیاط ایستاده اند و گریه می کنند. تنها کسی که بی خیال تمام عالم به نظر می رسد علی اصغر است که مات و مبهوت گوشه ای ایستاده. مادرت ظرف آب را دستش گرفته و حسین آقا کنارش ایستاده. فاطمه درست کنار در ایستاده و بغض کرده. زینب و همسرش هم آمده اند برای بدرقه. پدر و مادر من هم قراربود به فرودگاه بیایند.

نگاهت را در جمع می چرخانی و لبخند می زنی.

– خب صبر کنید که یه مهمون دیگه هم داریم.

همه با چشم ازت می پرسند: کی؟ کی مهمونه؟

روی آخرین پله می نشینی و به ساعت مچی ات نگاه می کنی. زینب می پرسد: کی قراره بیاد داداش؟

– صبرکن قربونت برم.

هیچ کس حال صحبت ندارد. همه فقط ده دقیقه منتظر ماندیم که یک دفعه صدای زنگ در بلند می شود. از جا می پری و می گویی: مهمون اومد.

به حیاط می دوی و بعد از چند لحظه صدای باز شدن در و سلام علیک کردن تو با یک نفر بگوش می رسد.

– به به سلام علیکم حاج آقا! خوش اومدی.

– علیکم السلام شاه دوماد! چطوری پسر؟ دیر که نکردم؟

– نه سر وقت اومدید.

  همان طور صدایتان نزدیک می شود که یک دفعه خودت با یک روحانی عمامه مشکی با سیمایی نورانی، جلوی در ظاهر می شوید. مرد رو به همه سلام می کند و ما گیج و مبهوت جوابش را می دهیم. همه منتظر توضیح تو هستیم که تو به روحانی تعارف می زنی تا داخل بیاید. او هم کفش هایش را گوشه ای جفت می کند و وارد خانه می شود. راه را برایش باز می کنیم. به هال اشاره می کنی و می گویی: حاجی بفرمایید برید بشینید. ما هم الآن میایم خدمتتون.

او می رود و تو سمت ما برمی گردی و می گویی: یکی به مادرخانوم و پدرخانومم زنگ بزنه بگه نرن فرودگاه؛ بیان اینجا.

مادرت ظرف آب را دستم می دهد و سمتت می آید.

– نمی خوای بگی این کیه؟ باز چی تو سرته مادر؟

لبخند می زنی و رو به من می کنی و می گویی: حاجی از رفقای حوزه ست. ازش خواستم بیاد قبل رفتن عقد من و ریحان رو بخونه…

حرف از دهانت کامل بیرون نیامده، ظرف از دستم میفتد.

همگی با دهان باز نگاهت می کنیم. خم می شوی و ظرف را از روی زمین برمی داری.

– چیزی نشده که… گفتم شاید بعداً دیگه نشه.

دستی به روسری ام می کشی.

– ببخش خانوم بی خبر شد. نتونستی درست حسابی خودتو شبیه عروسها کنی. می خواستم دم رفتن غافلگیرت کنم.

علاقه ات می شود بغض در سینه ام و نفسم را به شماره می اندازد.

“چقدر دوست دارم علی! چقدر عجیب خواستنی هستی! خدایا خودت شاهدی کسی را راهی می کنم که شک ندارم جزو ما نیست. از اول آسمانی بوده. “

امن یجیب قلب من چشمان بی همتای توست.

 

ادامه دارد…

داستان بلند/ مدافع عشق۲۴

/انتهای متن/