بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم

0

بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم                              مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم
زان جا که فیض جام سعادت فروغ توست                 بیرون شدی نمای ز ظلمات حیرتم
هر چند غرق بحر گناهم ز صد جهت                        تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم
عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم                    کاین بود سرنوشت ز دیوان قسمتم
می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار        این موهبت رسید ز میراث فطرتم
من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش                   در عشق دیدن تو هواخواه غربتم
دریا و کوه در ره و من خسته و ضعیف                      ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم
دورم به صورت از در دولتسرای تو                           لیکن به جان و دل ز مقیمان حضرتم
حافظ به پیش چشم تو خواهد سپرد جان               در این خیالم ار بدهد عمر مهلتم