برسر دوراهی مال و ثروت یا خدا و حقیقت

بهترین خوراکی بر سر سفره رمضان ، قرآن است. سهم شما از این سفره در به دخت، تفسیر یک آیه از یک جزء است که هر روز از یکی از تفاسیر قرآنی تقدیم تان می شود.

0

سرویس فرهنگی به دخت/

از جزء چهارم سوره آل عمران  آیه 92:

لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْ‏ءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ

ترجمه:

هرگز به (حقيقت) نيكو كارى نمى‏رسيد مگر اينكه از آنچه دوست مى‏داريد (در راه خدا) انفاق كنيد، و آنچه انفاق مى‏كنيد خداوند از آن با خبر است.

نکته‏ ها

يك نشانه ايمان

لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ واژه” بر” در اصل به معنى وسعت است، و لذا صحراهاى وسيع را” بر” (بفتح ب) مى‏گويند، و به همين جهت به كارهاى نيك كه نتيجه آن گسترده است و به- ديگران مى‏رسد” بر” (بكسر ب) گفته مى‏شود، و تفاوت ميان” بر” و” خير” از نظر لغت عرب اين است كه” بر” نيكوكارى توأم با توجه و از روى قصد و اختيار است، ولى” خير” به هر نوع نيكى كه به ديگرى بشود اگر چه بدون توجه باشد، اطلاق مى‏گردد.

آيه فوق مى‏گويد:” شما هرگز بحقيقت” بر” و نيكى نمى‏رسيد مگر اينكه از آنچه دوست مى‏داريد در راه خدا انفاق كنيد”.

 در اين كه مقصود در اينجا از كلمه” بر” چيست؟ مفسران گفتگوى بسيار دارند، بعضى آن را به معنى بهشت، و بعضى به معنى پرهيز كارى و تقوى، و بعضى به معنى پاداش نيك گرفته‏اند، ولى آنچه از آيات قرآن استفاده مى‏شود اين است كه” بر” معنى وسيعى دارد و به تمام نيكيها اعم از ايمان و اعمال پاك گفته مى‏شود، چنان كه از آيه 177 سوره بقره استفاده مى‏شود كه” ايمان به خدا، و روز جزا، و پيامبران، و كمك به نيازمندان، و نماز و روزه، و وفاى به عهد، و استقامت در برابر مشكلات و حوادث” همه از شعب” بر” محسوب مى‏شوند.

بنا بر اين رسيدن به مقام نيكوكاران واقعى، شرايط زيادى دارد كه يكى از آنها انفاق كردن از اموالى است كه مورد علاقه انسان است، زيرا عشق و علاقه واقعى به خدا، و احترام به اصول انسانيت و اخلاق، آن گاه روشن مى‏شود كه انسان بر سر دو راهى قرار گيرد، در يك طرف مال و ثروت يا مقام و منصبى قرار داشته باشد كه مورد علاقه شديد او است، و در طرف مقابل خدا و حقيقت و عواطف انسانيت و نيكو كارى، اگر از اولى بخاطر دومى صرف نظر كرد معلوم مى‏شود كه در عشق و علاقه خود صادق است، و اگر تنها در اين راه از موضوعات جزئى حاضر بود صرف نظر كند، معلوم مى‏شود عشق و علاقه معنوى او نيز بهمان پايه است و اين مقياسى است براى سنجش ايمان و شخصيت.

 تفسير نمونه، ج‏3، ص: 2 /انتهای متن/