یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵

اربعین در راه است و راه پیمایان اربعین هم راهی می شوند به سوی راه؛ راه کربلا . این یک سفر است که مقصدش راه کربلاست و نه خود کربلا. همه ی آنها که رفته اند یا نرفته اند می توانند راهی این راه باشند چه با پا یا با دل.
گفت و گوی صمیمی به دخت را بخوانید با دخترانی که سال های قبل رفته اند وامسال هم می روند و آنها که رفته اند و امسال می مانند.

arabaee

بهاره صیدی/

همه ی آنها که هم به کربلا رفته اند به زیارت امام حسین(ع) و هم به راه پیمایی اربعین، می گویند که این دو تا اصلا جنس شان  با هم خیلی فرق دارد؛ یکی زیارت مولای شهیدان و سرور آزادگان است و دیگری غرق شدن در دریای بیکران و امواج جمعیتی که راهی کربلاست. یکی مقصدش کربلاست و آن یکی مقصدش راه کربلاست؛ راهی که در اربعین می رویم تا برسیم به … کجا؟ به خودمان؟ به راه امام شهید؟ به مقصود امروزی راه حسین(ع)؟ به جانشین منتقم غایب حسین(ع)؟

این روزها خیلی ها هستند که عازم راه پیمایی اربعینند، بعضی ها هم نه. با  این ها صحبت کرده ایم و پرسیده ایم از حال و هوای دل شان و حس و حال شان در این روزها.

 

باید عشق ورزید به این همه عشق

از سولماز دختری از اهل سنت که سال پیش به راه پیمایی اربعین رفته و امسال هم عازم شده، می پرسم:

سفرکربلا و پیاده‌روی اربعین چطور بود؟

جوابش این بود:

برای نوشتن و گفتن از این سفر منحصر به فرد، موارد بسیاری است که خیلی از آنها را صرفا باید با چشم دید و با گوش شنید…

پیاده‌روی را که دیدم، واقعا انسان عشق می‌ورزید به این همه عشقی که آنها داشتند. پیر و جوان، زن و بچه، حتی عده ای پا برهنه آمده بودند تا برای زیارت بروند. این صحنه ها و این همه انسان عاشق را که می‌دیدم با خودم می‌گفتم من اگر جای خدا باشم خیلی بیشتر از ثوابی که اینها می‌خواهند، به آنها می‌دهم.

نمی دانید بعضی ها بودند از این عراقی ها که با اینکه خیلی فقیر بودند چطور همه ی دارایی شان رو وقف زائران می کردند.

آن همه سیل عظیم جمعیت پای پیاده می‌آمدند مثل آب روان جیحون سرازیر بودند. من حتی بچه ی چهل روزه هم بین جمعیت دیدم. کسی را دیدم که فقط یک پا داشت و با همان یک پا به سوی حرم راهی بود. این‌ها همه به خاطر عشق امام حسین بود و گرنه کسی مجبورشان نکرده بود و آزاد بودند که مسیر را با ماشین بروند.

 

اگر نمی دیدم باور نمی کردم

بعد اضافه می کند:

به نظر من باید خود اهل سنت بروند و این عشق را ببینند. اگر صد نفر می‌آمد و اینها را به من می‌گفت من باور نمی‌کردم. اگر از تلویزیون می‌دیدم باور نمی کردم و می‌گفتم اینها تبلیغ است. خیلی‌ها اینطور فکر می‌کنند؛ اما وقتی رفتم و از نزدیک دیدم و با آنچه تلویزیون نشان می‌داد مقایسه کردم، دیدم تلویزیون حتی یک چهارم جمعیت را هم نشان نمی‌دهد! تلویزیون فقط جمعیت مرز ایران را نشان می‌داد. در صورتی که خود عراق ۲۰ میلیون شیعه دارد و همه از زن و بچه و کودک، سالم و لنگ و … پای پیاده راهی کربلا بودند. خیلی‌های شان هم به زائران خدمت می‌کردند. تا می‌لنگیدی می آمدند ماساژ می دادند. تا احساس می‌کردند مریضی دکتر می آوردند معاینه‌ات می‌کرد. با اینکه فقیر بودند اما همه ی زندگی خود را خرج می‌ کردند. همین که می فهمیدند ما اهل سنت هستیم، از ما دوبرابر پذیرایی می‌کردند.

 

 ما اهل سنت هم عاشق اهل بیت هستیم

در مورد ارادت اهل سنت به خاندان پیامبر سولمازمی گوید:

واقعا من نمی‌دانم عده‌ای چرا فکر نمی‌کنند و بعضی نسبت ها را به ما اهل سنت می‌دهند. مگر حضرت علی (ع) خلیفه ی چهارم ما نیست!؟ مگر همسر حضرت فاطمه و داماد پیغمبر ما نیست؟! مگر حضرت فاطمه (س) دختر پیغمبر ما نیست؟! مگر حسن و حسین نوه‌های پیغمبر نیستند؟! واقعا اگر مسلمانی نسبت به این عزیزان احساس تعصب و احساس مسئولیت نکند، مسلمان نیست! ما اهل سنت اگر در تشهد نماز خود بر پیغمبر و خاندانش صلوات نفرستیم نمازمان قبول نیست. اما نمی‌دانم چرا اینها دیده نمی‌شود و بعضی به راحتی می‌گویند اهل سنت به اهل بیت اعتقاد ندارد.

بابا ما اهل سنت هم عاشق اهل بیت هستیم و به زیارت اهل بیت می‌رویم. روز عاشورا را روزه می‌گیریم و ثواب آن را به امام حسین هدیه می کنیم.

 

زیارت اربعین را باید چشید

از او می پرسم:

چرا امسال هم قصد دارید به راه پیمایی اربعین بروید؟

می گوید:

زیارت اربعین را باید چشید. امکان ندارد کسی یک بار برود و بتواند دل بکند.

یک سال است که روزشماری می کنم تا دوباره به این سفر بروم.

 

یک تجمع فراملیتی

وقتی می پرسم:

به نظر شما راه پیمایی اربعین از نظر فردی، اجتماعی، مذهبی و فرا مذهبی چه نتایجی داشته؟

جواب جالبی می دهد:

پیاده روی اربعین یک تجمع فراملیتی است. افراد با فرهنگ های مختلف، اما با هدفی مشترک در یک گردهمایی پرشور و عظیم شرکت می کنند.

مهم ترین اثر فردی و اجتماعی این ر اه پیمایی ایثارگری، از خود گذشتگی است که در  مهمان نوازی و خدمت به زائران و محبان اهل بیت(ع) خود را نشان می دهد.

من وقتی می دیدم که افراد با سلیقه ها و فرهنگ های مختلف در کنار یکدیگر و قدم به قدم با هم برای رسیدن به مقصدی مشترک همراه می شوند و این تفاوت ها باعث نمی شود که به یکدیگر کمک نکنند، خیلی تحت تاثیر قرار می گرفتم.

 

این پیاده روی یک کلاس عملی صبراست

بعد او از خاطره ی قشنگ یکی از دوستانش می گوید:

یکی از دوستانم از کمک به دیگران در راه پیمایی تعریف می کرد که فردی می آید و جلوی او می ایستد. او خودش را جابه جا می کند تا مزاحمتی برای دیگران نداشته باشد؛ اما آن فرد دوباره می آید و جلوی او می ایستد. او در حالی که تعجب کرده بوده، از آن فرد دلیل این کارش را می پرسد. آن فرد هم جواب می دهد که می خواستم جلوی نور آفتاب را بگیرم تا اذیت نشوی.

وقتی در راه پیمایی اربعین افراد زیادی را می دیدم که با مال، فرزندان و همه دارایی شان در راه امام حسین (ع) خدمت می کنند به حال شان غبطه خوردم.

پیاده روی از نجف تا کربلا یک کلاس عملی برای بالا بردن صبر، تحمل و شکیبایی است.

  • حرف آخرش هم در باره ی راه پیمایی پارسال این بود:

همه چیز عالی بو،د مدیریتی که من در این پیاده روی مشاهده کردم، فقط کار خود خدا بود.

 

نه با لفظ، نه با دوربین قابل وصف نیست

از سارا هم که گفت پارسال در راه پیمایی اربعین شرکت داشته و امسال نمی تواند برود، پرسیدم: سفرت چطور بود؟  گفت:

خدا رو شکر با عنایت حضرت زهرا من موفق شده ام که به دفعات زیاد به زیارت امام حسین (ع) بروم. زیارت اباعبدالله خیلی شیرین و ملیحه ولی معتقدم جنس زیارت اربعین، با زیارت‌های دیگه ی ابا عبدالله الحسین(ع) متفاوته. زیارت اربعین رو باید چشید، اصلا نمی‌شه اون رو در قالب الفاظ و یا حتی شات‌های دوربین عکاسی یا فریم‌های دوربین تصویر برداری به تصویر کشید.

 

اگر می خواهی بدانی حسین(ع) چه کاره ی هستی است

بعد می گوید:

استادی داشتیم که همیشه می گفتند:

 کسی که زیارت اربعین را درک نکرده باشد، بخشی از معارف ناب حسینی را هیچ‌گاه درک نمی‌کند. اصلا اگر بخواهی بدانی حسین(ع) چه کاره ی یان هستی است، باید کوله ‌بارت را ببندی و سه روز مسیر نجف تا کربلا را پیاده طی کنی…

همون طور که حضرت آقا فرمودند: اربعین شروع جاذبه ی مغناطیسی حسینی است.

به نظر من اربعین میعاد گاه است. باید حداقل یک بار در این میعادگاه بزرگ حضور داشت تا معنای واقعی ایمان رو درک کرد و مصداق ایمان را از نزدیک دید.

 

صحنه هایی از عشق ناب

سارا اضافه می کند:

من خودم صحنه هایی که دراین مسیر دیدم غیر قابل توصیفه.

التماس‌های همراه با بغض مرد عربی که به همراه دوتا بچه ی کوچیکش نزدیک به ۹۰ کیلومتر راه رو تا مرز چزابه اومده بود تا تعدادی از زائرین رو با ماشین باریش که روی اون رو با چادر پوشونده بود، برای شام و استراحت به منزلش ببرد. زمانی که به ما التماس می‌کرد که به حق حسین(ع) امشب را میهمان ما باش، قطرات اشک روی صورتش می چکید. ازاین صحنه هایی از عشق ناب در پیاده روی اربعین کم نیست.

برای من عدم شیوع بیماری‌هایی مثل سرماخوردگی در میون این جمعیت عظیم زائرینِ اربعین، یک نکته ی قابل تأمل بود.

در سفرحجّ با اینکه نکات بهداشتی و استفاده از مواد استریل کننده و … رعایت میشه بازم اکثر حجّاج به نوعی بیماری و یا سرماخوردگی مبتلا می‌شن اما خیلی جالبه در مورد مراسم اربعین در کربلا که در طول مسیر پیاده‌روی به سمت کربلا و در خودِ کربلا هم نکات بهداشتی چندان رعایت نمی‌شه و حتی در اکثرا اوقات مردم در ظرف مشترک آب یا غذا می‌خورند، ولی با این حال سرماخوردگی‌ها و یا بیماری‌های واگیردار اصلا به چشم نمی خورد.

 

مقدمه ی جامعه ی مهدوی

سارا معتقد است :

من آنجا یک نمونه ی کوچک از مقدمات شکل گرفتن جامعه ی مهدوی را دیدم که شیرینی اش آدم را دل آدم را شاد می کند، شادی ای که با هیچ چیز قابل مقایسه نیست.

وقتی سیل خروشان جمعیتی که پهنه‌ای به وسعت بیشتر از ۸۰ کیلومتر را تسخیر کرده اند و با گام‌های استوارشون مشق عشق و محبت می‌کنند، می بینی  و  خودت را در میان این سیل جمعیت رها شده می‌بینی و از هر گوشه فریاد «لبیک یا حسین» رو می‌شنوی، احساس می‌کنی که دیگر حسین(ع)تنها نخواهد نیست و زیر لب زمزمه می‌کنی: «العجل یا منتقم».

و سارا با هیجان ادامه می دهد:

اصلا چرا من بیهوده تلاش می کنم تا فضای غیرقابل توصیف پیاده روی اربعین رو برای تو به تصویر بکشم؟ نمیشه، نمی تونم، غیر قابل توصیفه، خودتون باید برید و از نزدیک درک کنید.

 

اثرات زیبای فردی و اجتماعی

از سارا می پرسم:

فکر می کنی راه پیمایی اربعین اثرات فردی، اجتماعی، مذهبی و فرا مذهبی خاصی داشته باشد؟

او با همان شور و حال جواب می دهد:

قطعا  اثرات فردی و اجتماعی زیاد و زیبایی دارد. صفت هایی مثل صبر، از خودگذشتگی، قناعت، ایثار، مهمان نوازی، تقویت باور و اعتقادات دینی را در آنجا ما به دست می آوریم و تقویت می کنیم.

از نظر فرامذهبی هم که شاهد هستید، آل سعود دوست دارند به هر نحوی و با خرج میلیون‌ها دلار، کاری کنند که زائرین اربعین برای زیارت اباعبدالله(ع) نیایند اما به برکت امام حسین(ع)، می‌بینیم که علی‌رغم تلاش آنها،عاشقان اباعبدالله(ع) از همه ی دنیا با هر مذهب و هر فرهنگی می‌آیند و سال به سال هم بر جمعیت زائرین اربعین افزوده می‌شود.

 

خدا به ما صبر بدهد

وقتی می پرسم: پیشنهادی هم دارید برای اینکه این حرکت بزرگ بیشتر تقویت شود، می گوید:

باید با کارهای فرهنگی خوبی مثل درست کردن مستند، کلیپ ، نوشتن رمان و دل نوشته در سایت ها و مجلات و گروه های تلگرام و اینستا درباره ی این پیاده روی با شکوه بیشتر و بیشتر آگاهی داده شود.

خواهش دیگه ی من اینه که به این موکب ها و ایستگاه های صلواتی کمک کنیم.

 چون به نظر من اثرات این‌ موکب‌ها از ابعاد مختلف خیلی وسیع و ماندگاره.

و سوال آخرم او را سخت دگرگون می کند.

  • امسال هم قصد دارید بروید؟
  • جامانده های سفر اربعین دو دسته اند: یکی آنها که اصلا اربعین کربلا نبوده اند

ویکی آنها که قبلا رفته اند و امسال جاماندند…دعا کنید خدا به گروه دوم صبر بدهد!همین! ما جامونده ها هرچه به اربعین نزدیک تر میشیم آتیش درون مون بیشتر میشه.

حالا من به خودم قول داده ام که تا بعد اربعین نه تلویزیون روشن  کنم نه گوشی دستم بگیرم، چون می دونم با دیدن صحنه های پیاده روی دق می کنم.

 /انتهای متن/

1 دیدگاه

  1. ناشناس می‌گه:

    عشق به اباعبدالله تمام قاعده و قانون دنیا رو بهم زده

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد