چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۳۹۵

زنان ما دیده نمی‌شوند!

به نام «مرمر» معروف شده است. انگار که مرمر، فامیلی‌اش باشد. خودش می‌گوید اتفاق افتاده که حتی گاهی مدیران هم در جلسات او را به همین نام خطاب کنند و او با لبخند جواب می‌دهد: فیروزپور هستم.

firuzpur

سمیه ملاتبار/

«مرمر فیروزپور بندپی»، چهار دوره‌ی پیاپی عضو شورای شهر بابل است. او به عنوان جوان‌ترین عضو شورای شهر، برای اولین‌بار در سال ۱۳۷۷ در شهر بهارنارنج بابل انتخاب شد. در ادوار مختلف شورای شهر، مسئولیت‌های متفاوتی مانند عضو کمیسیون خدمات شهری، کمیسیون فرهنگی و اجتماعی و کمیسیون سرمایه‌گذاری و مشارکت‌های مردمی را بعهده داشت. او تحصیل‌کرده رشته مامایی از دانشگاه علوم پزشکی مازندران و دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی می‌باشد. در حال حاضر سه روز از هفته را شاغل در مرکز تحقیقات بهداشت باروری و ناباروری فاطمه‌الزهرا (س) دانشگاه علوم پزشکی بابل و سه روز هم مأمور به خدمت در شورای اسلامی شهر بابل است.

در یک خانواده پرجمعیت و کشاورز، متولد و بزرگ شده است. تبحر مدیریتی خود را مدیون خانه پدری‌اش می‌داند؛ خانه‌ای که فرزندان آن مستقل و در سایه فعالیت‌های کشاورزی، دامپروری، زنبورداری، باغداری و ورزشی والدین کسب دانش و تجربه نمودند. علاقه زیادی به ورزش دارد و سال های سال مربی و داور رشته بدمینتون بوده است و عنوان سوم مسابقات بدمینتون دانشجویی دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور را در کارنامه دارد.

یک پسر ۱۵ ساله دارد که باوجود همه‌ی دغدغه‌های شغلی‌اش، کلیه کارهای آموزشی و تفریحی پسرش بعهده‌ی اوست. پسرش در مدرسه تیزهوشان تحصیل می‌کند و جزو هنرمندان رشته تئاتر می‌باشد. او معتقد است که هر زنی ابتدا باید وظیفه مادری خود را به نحوی شایسته انجام دهد، سپس وظایف دیگر.

مطالعه ی کتاب، روزنامه و مجله از مهم‌ترین کارهای موردعلاقه‌‌اش می‌باشد.

 

عدم امکانات کافی تفریحی خانم‌ها

ازمشکلات زنان بابلی می گوید:

به نظر من، مشکل زنان شهرستان بابل جدای از مشکلات زنان شهرهای دیگر از کشور و استان مازندران نیست. از آنجا که مشکلات زنان ما بخش عظیمی بستگی به نگاه و سیاست مدیران ارشد تصمیم‌گیر و تصمیم‌ساز دارد، به نوعی مشابه شهرهای دیگر می‌باشد. علت دیگر این تشابه مشکل، عدم حضور مدیران کارشناس زن در طرح و برنامه‌های مربوط به جامعه زنان می‌باشد. اما علاوه بر این اشکال کلی، متأسفانه زنان بابل به دلیل عدم امکانات کافی برای ایجاد مکان های تفریحی مناسب خانم‌ها و بینش و نگاه‌های حاکم بر فضای فرهنگی- اجتماعی شهر، دچار معضلات جدی‌تری می‌باشند.

 

هفت خوان رستم برای مجوز

به عنوان مثال در اکثر شهرهای هم‌جوار، ما شاهد برگزاری برنامه‌های تفریحی و هم‌نشینی زنان در سالن‌های خصوصی می‌باشیم، درحالی که این گونه برنامه‌ها که فقط خانم‌ها حضور دارند، اگر بخواهد در یکی از تالارهای شهر بابل گرفته شود، باید برای گرفتن مجوز، از هفت‌خوان رستم عبور کنیم. این امر سبب می‌شود که خانم‌ها برای استفاده از اینگونه برنامه‌ها به شهرهای اطراف مراجعه کنند و باعث صرف وقت بیشتر و خطرات ناشی از طول مسیر رفت‌وآمد شوند.

 

دانش حقوقی و اجتماعی زنان بیشتر شود

البته یکی از اقدامات خوبی که شورا و شهرداری در سال‌های اخیر انجام داد، احداث پارک مخصوص بانوان می‌باشد که جا دارد از همکاران خوبم در شورای شهر و شهرداری محترم تقدیر و تشکر نمایم. پارک بانوان بابل بعنوان اولین پارک مخصوص زنان در مازندران و استان‌های هم‌جوار از استقبال خوبی برخوردار شد. در این راستا باید تلاش کنیم که در اطراف این پارک، ساخت و ساز غیرمجاز انجام نشود تا باعث عدم امنیت و آرامش زنان شود.

یکی از مشکلات مهم زنان ما، عدم آگاهی کافی از حقوق زن می‌باشد. به اعتقاد من برای حمایت و احقاق حقوق زنان، ما نباید انتظار کمک قابل توجهی از مردان داشته باشیم. در این خصوص، خانم‌ها باید برای ارتقای دانش حقوقی و اجتماعی خود تلاش بیشتری نمایند.

 

زنان ما دیده نمی‌شوند!

بحث مهم دیگری که عمده‌ی مشکلات خانم‌های ما هست، دیده‌نشدن‌ آنهاست. زنان ما دیده نمی‌شوند! با همه توانمندی‌ها و دانش علمی زنان، باز هم این قشر در جامعه موردتوجه مدیران برنامه‌ریز نمی‌باشند. وقتی خانم‌ها توسط تصمیم‌گیران کلان دیده نمی‌شوند، فرصتی برای حضور زن در جامعه فراهم نخواهد شد. بعنوان مثال امروزه شاهد اشغال درصدقابل توجهی از صندلی‌های دانشگاه‌ها توسط دختران می‌باشیم که از توانمندی علمی و تخصص خوبی برخوردار می‌باشند اما متأسفانه در بازار کار، شاهد حضور حداقلی زنان می‌باشیم. البته ما انتظار نداریم که فرصت‌های شغلی تعیین‌شده به نسبت مساوی بین زنان و مردان تقسیم شود اما معتقدیم حداقل ۳۰درصد از این فرصت‌ها به زنان اختصاص داده شود. اینگونه اقدامات باعث دلسردشدن و بی‌انگیزه‌شدن زنان در فعالیت‌های اجتماعی می‌شود.

 

غافل‌شدن از نیاز دختران نوجوان

امروز یکی از دغدغه‌های من و همه مدیران دیگر شهر باید توجه به دوران بلوغ نوجوانان باشد، به‌ویژه دختران. زیرا این عزیزان به عنوان مادران فردا و تأثیرات مثبت یک مادر بر تربیت فرزند و تأثیر آن بر جامعه، باید موردتوجه قرار گیرند. ای کاش ادارات مرتبط مانند آموزش و پرورش، اداره کل امور بانوان، دانشگاه علوم پزشکی و شهرداری، با ارائه برنامه‌های مدون و تأثیرگذار برای سلامت روح و روان این نوجوانان، اقداماتی درخور و شایسته انجام می‌دادند. البته ما شاهد یک‌سری برنامه‌های خوب از این ادارات بوده‌ایم اما فکر می‌کنیم به دلیل دوان حساس نوجوانی و اثرات مثبت و منفی آن، بر آینده فرد باید بیشتر کار کرد.

متأسفانه شورا و شهرداری به دلیل مشکلات و وظایف زیادی که در خصوص مسائل عمرانی و خدماتی شهر به آنها محول شد، از بحث نیاز نوجوانان و زنان کمی غافل شدند. امیدواریم با تشکیل مدیریت فرهنگی و اجتماعی شهرداری بتوانیم این نقیصه را برطرف نماییم. البته در بودجه امسال شهرداری بابل، اعتبار بسیار خوبی را برای مطالعات نیازهای بهداشتی، فرهنگی، اجتماعی و روحی روانی مصوب نموده‌ایم.

 

تشکیل انجمن حمایت از زنان

یکی از آرزوهای بنده برای شهر بابل تشکیل انجمن حمایت از زنان می‌باشد. البته این انجمن باید با دو رویکرد، یکی حمایت از زنان بی‌سرپرست و بدسرپرست و دوم استفاده از دانش و توان زنان کارآمد و موفق برای ارتقای آگاهی و حقوق زنان و سلامت جسم و روح آنها تشکیل شود.  با برگزاری کلاس‌های آموزشی منطبق بر علم و شرع جامعه اسلامی، بتوانیم سبک زندگی را به دختران جوان و زنان آسیب‌پذیرمان آموزش دهیم. متأسفانه امروز شاهد معضلی به نام طلاق در جامعه می‌باشیم که به اعتقاد بنده، بخش عظیمی از دلایل این پدیده ناهنجار، عدم آگاهی جوانان از زندگی مشترک و توقعات بیش از اندازه از یکدیگر می‌باشد. من فکر می‌کنم یکی از مواردی که همه مدیران، به ویژه آموزش و پرورش، امور بانوان، دانشگاه‌ها و شهرداری باید به آن توجه نمایند، موضوع طلاق می‌باشد.

 

حضور زنان مهم‌تر از نقش‌شان در جامعه

من اگر تصمیم‌گیرنده‌ی مطلق بودم، حتما با دعوت از اساتید دانشگاه‌ها و کارشناسان مرتبط، ابتدا طی یک طرح تحقیقاتی و پژوهشی، مشکلات زنان را آسیب‌شناسی می‌کردم. سپس با راهکارهایی که متخصصین به ما ارائه می‌کردند، برنامه سالیانه برای حل این مشکل را تدارک می‌دیدم.

ما در پروسه‌ی رسیدگی به نیاز زنان جامعه، دچار یک سری مشکلات هستیم. به عنوان مثال برای بعضی از اقدامات، نیاز به حمایت مدیران بالادست را داریم یا بهتر بگویم برای اجرایی‌شدن، نیاز به قانون‌گذاری داریم. متأسفانه ما به کرات شاهدیم وقتی بحث انتخابات می‌شود، نقش زنان به‌واسطه‌ی نیاز به رأی‌شان بسیار پررنگ می‌شود اما وقتی زمان قانون‌گذاری و تقسیم اعتبارات و پست‌های مدیریتی می‌شود، جایگاه و حضور زنان نادیده گرفته می‌شود. چرا ما در کشور با وجود این‌همه زنان توانمند و متخصص، به تعداد انگشتان دست هم وزیر، مدیرکل،  فرماندار و شهردار زن نداریم. آیا فکر می‌کنند بانوان برای چنین پست‌هایی ناتوان می‌باشند؟ نه، من فکر می‌کنم اگر فرصت برابر به آنها داده شود، زنان هم می‌توانند شایستگی‌های خود را نشان دهند.

ما اگر به فکر ارتقای عزت نفس و ایجاد اعتمادبه‌نفس در دختران و زنان‌مان هستیم، باید شرایط حضور و نقش‌آفرینی آنها را در جامعه میسر نمائیم.

 

از احساسات و عواطف زنانه‌ام وارد می‌شوم

از آنجاکه بنده فردی پرتلاش و جدی به کار می‌باشم، خیلی در پیگیری امور مرتبط با کارم دچار مشکل نیستم. ضمن اینکه اعتقاد دارم اگر کسی به قانون احترام بگذارد و عدالت و صداقت را پیشه کار خود قرار دهد، نباید مشکلی در کار شورایی داشته باشد و شاید یکی از رموز موفقیت بنده در شورای شهر، همین بوده است چون همیشه سعی کرده‌ام با مردم صادق باشم و از تمام توانم برای خدمت به شهروندان استفاده نمودم.

گاهی اوقات مشکلاتی در مصوب‌کردن بعضی از طرح‌های مخصوص به زنان دارم. آن‌هم به‌دلیل حضور اکثریتی مردان در شورای شهر می‌باشد. برای مصوب‌کردن به هفت رأی نیاز داریم که متأسفانه فقط دو عضو از شورا خانم می‌باشند و در مواردی من مجبور به تحریک احساسات و متقاعد کردن همکارانم هستم مبنی بر اینکه فکر کنید این تصمیم را برای مادر یا خواهر یا دختران خود می‌گیرید و این طوری سعی در مصوب‌کردن طرح ها می‌نمایم.

 

قول ساختن «گرم‌خانه» را داده اند

البته همکاران بنده در شورای شهر بابل بسیار فهیم و حامی می‌باشند. یکی از اقدامات خوبی که اخیرا با پیشنهاد بنده و حمایت اعضای محترم شورا مصوب شد، واگذاری یک زمین مناسب برای ساخت «گرم‌خانه»‌ای برای زنان بدسرپرست و بی‌سرپرست می‌باشد.  با قولی که از خیرین برای ساخت آن گرفته‌ام، امیدوارم با تلاش مدیران و شهروندان به‌ویژه خیرین خصوصا زنان متمکن بتوانیم یک مکان مناسب برای اسکان و آرامش زنان آسیب‌پذیر احداث کنیم. در مرحله بعد با پیگیری مستمر بتوانیم فرصت‌های شغلی مناسبی برای این بانوان ایجاد نماییم تا آنها مجبور نباشند برای رفع احتیاجات روزمره خود دست به اقدامات دور از شأن یک زن مسلمان بزنند.

 

ذهنیت ناتوانی بانوان را باید اصلاح کنیم

من در طول دوران فعالیتم در شورای اسلامی شهر بابل، همیشه سعی کردم ضمن انجام صحیح و صادقانه امور محوله، همیشه بعنوان یک بانوی مقتدر، مطلع و باشهامت کار کنم؛ آن‌هم بخاطر زنان جامعه‌ام. دوست داشتم با تلاش و همت خود ذهنیتی را که نسبت به ناتوانی بانوان وجود داشت ازبین ببرم و راه ورود به عرصه فعالیت‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی را برای زنان فراهم کنم.

 

خود زنان تلاش لازم را نکردند

اما زنان شهرم آن گونه که باید از بانوان حمایت نمایند، تلاش نکردند. چرا که اگر حمایت خالصانه می‌کردند، ما باید شاهد حضور زنان بیشتری در شورای اسلامی شهر بابل بودیم. چرا که بنده سه دوره، تنها عضو خانم شورا بودم و این برای شهری مانند بابل با چنین زنان فرهیخته‌ای، شایسته نمی‌باشد. حس‌های ناپسند زنانه را که باعث عقب‌ماندگی ما زنان شده باید از خود دور کنیم و امروز من و امثال من باید دخترانی را تربیت کنیم و آموزش دهیم تا فردا جزو مدیران لایق این شهر باشند و از این طریق، اعتمادبه‌نفس و باور به خود را در بانوان جامعه شکوفا کنیم.

از همه زنان کشورم استدعا دارم درصورت عدم توانایی در انجام کاری، از پذیرش آن مسئولیت خودداری نمایند زیرا با این اقدام، ابتدا در حق خود و سپس در حق زنان دیگر خیانت کرده‌ایم. در جامعه‌ای که تعداد مدیران ارشد آن به تعداد انگشتان دست از جنس زن نیست، پس نباید با اشتباهات خود فرصت حضور زنان را کم کنیم یا ازبین ببریم. بلکه باید با حمایت و کمک از یکدیگر، پله‌های ترقی زنان جامعه را با دستان یکدیگر بسازیم.

امیدوارم در انتخابات شوراها و مجلس آینده، شاهد حضور و انتخاب زنان بیشتری باشیم و از تمامی دست‌اندرکاران این سایت که برای فهم و دانش مردم تلاش می‌نمایند، تشکر می کنم.

/انتهای متن/

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد