پنج شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۵

چرا خانم ها سراغ فال‎گیری می‎روند؟

به گزارش به دخت به نقل از بانو، زمانی که علم رشد کرد، همه بر این باور شدند دیگر جایی برای خرافه نمانده چرا که علم پاسخ سوال‌هایی که ما به دنبال آن هستیم را می‌دهد. اما وقایع سال‌های اخیر در جامعه ما که هر روز دانشگاهیانش بیشتر شده و توقع از آنها به فرار از خرافه دیده می‌شود، عکس این ماجرا را نشان می‌دهد. اما چرا این چنین شده است؟

چرا فال و خرافه پرستی؟
معرفت به انسان می‎آموزد که نسبت به مسائل، تنها خود را دخیل نبینیم و بدانیم که غیر از ما نیروی دیگر که از ما برتر است نیز وجود دارد. به نظر بسیاری از کارشناسان یکی از دلایل گرایش مخصوصا زنان به فال و رمالی و خرافه‎پرستی کاهش اعتقادات مذهبی یا نگاه نادرست به این عقاید است.

علاوه بر این مسائلی که در زندگی رو به فزونی است، خود ما نیز مسبب آن هستیم. مادری که به دنبال باز‌گشایی بخت دخترش می‌رود و همواره از نداشتن خواستگار و بالا رفتن سن دخترش شکایت می‌کند به این نگاه نمی‌کند که چرا دخترش را به گونه‌ای که شایسته است در اجتماع تربیت نکرده تا به این مشکل مواجه نشود و یا چرا نگاه سخت‌گیرانه به ازدواج دخترش را فراموش کرده که حالا توقع بهترین‌ها را برای فرزندش دارد.

فال و فال‎گیری تنها در بحث ازدواج موضوعیت ندارد. حتی مرسوم شده برای شروع کارها و اینکه آیا آغاز آن همراه با سود است یا نه، به چنین پدیده‌ای روی می‌آورند. این افراد به جای تکیه بر عقل خود، مشورت از دیگران و بررسی امور پیش روی خود، توجه خود را به سمت فال‎گیری معطوف می‌کنند.

البته در این میان نباید از جنبه تفریحی این مسئله غافل شد. افرادی که دوست دارند کسی از آینده آنها ولو غیر‌ واقعی حرفی بزند و امیدی حتی کاذب در دلشان ایجاد کند تا چند روزی را در لذت بگذرانند.

اما باید به این افراد هم گفته شود که گاهی این فال و فال‎گیری در تفریحات، بیشتر جایش را به یک عادت و گاهی اعتقادات داده است. این‌گونه است که پس از مدتی برای انجام کوچک‎ترین کارها هم مجبور به گرفتن فال خواهند شد.

نهایت چنین جامعه‎ای…
رواج فال‎گیری و خرافه‌پرستی نشانه رشد افکار پوچ و ضعف اعتقادات است. هنگامی که خرافات و فال‎گیری جای حقیقت را بگیرد و تبیین کننده حقیقت فال باشد، جامعه به رکود، رخوت و تنبلی می‌رود و اثری از زایش علم و رشد معرفت دیده نمی‌شود.

چنین جامعه‌ای دلگیر شده و دیگر جایی برای زندگی به شمار نمی‌آید. چه خوب است در کنار گذراندن واحد‌های دانشگاهی، واحد‌های معرفتی نسبت به وقایع زندگی را بهتر گذرانده و مسائل را خود بیاندیشیم و حل کنیم نه خواهان حل آن از سوی افراد نا‌آگاه، شیاد و حتی بی‌سواد باشیم.

/انتهای متن/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد