جمعه ۱۲ آذر ۱۳۹۵

سبک های تاثیرگذار تاریخ نقاشی

فاطمه قاسم آبادی/ مروری گذرا داشتیم  بر سبک های نقاشی […]

cubism

فاطمه قاسم آبادی/

مروری گذرا داشتیم  بر سبک های نقاشی مهم و تاثیر گذار در گذر بر تاریخ هنر و به سبک های رنسانس، منریسم، باروک، روکو، رمانتیک و سمبولیسم اشاره کردیم. در ادامه سبک های دیگر را  مرور می کنیم:

فوویسم( (Fauvism

 واژه‌ی «فو» به معنای «وحشی» است. این عنوان به عده‌ای از نقاشان نوآور در نمایشگاهی در پاریس داده شد که رنگ‌ها را با مایه‌های تند و وحشیانه در ضدیت با سلیقه‌ی مردم آن زمان به کار بردند.

 از نام‌آوران این سبک «ماتیس»، «مارکه»، «فریس»، «آندره درن» و «ولامینک» بودند. از مشخصات این سبک هنری می‌توان به خطوط ساده و سیاه در اطراف اشیا و اشکال و بکارگیری عناصر تزیینی که ریشه در ویترای کلیساهای دوره‌ی «گوتیک» داشتند، اشاره کرد.

 «گوگن» و «ون‌گوگ» را نیز بعدها در زمره‌ی این سبک به حساب آوردند، اما امپرسیون‌ها را جزو این گروه نمی‌دانستند.

 

 کوبیسم (Cubism)

پدرِ این شیوه را می‌توان به حق «سزان» دانست. این شیوه با «پرده‌ی دوشیزگان آوینیون» اثر «پیکاسو» پایه‌گذاری شد.

اصول اصلی این هنر در بازنمایی واقعیت ذاتی و ادراکی هنرمند بر برش‌های هندسی موضوع و اشیا استوار است. به‌هم زدن نقطه‌ی دید ثابت هنرمند در موضوع و چند دید از چند نقطه، تحلیل‌های هندسی از فضا و شکل، توجه به حجم و محدودیت رنگی، رنگ‌های تخت و ثابت، گزینش از یک مایه‌ی رنگی در کل اثر و برش‌های هندسی، از مشخصات دیگر این سبک هنری می‌باشد.

 «فرنان لژه»، «مارسل دوشان» و «خوان گری»، از پیروان «پیکاسو» در این سبک هنری می‌باشند.

 

فتوریسم( Futurism)

این سبک در ابتدا سبکی ادبی به شمار می‌رفت، اما بعدها به دامنه‌های دیگر هنر نیز کشیده شد. در نقاشی، «فوتوریست»‌ها تحلیل‌گرایی «کوبیسم» را در خدمت نشان دادن سرعت و ماشینیسم به کار گرفتند.

 از نقاشان این سبک «بوتچونی»، «کارا»، «سورینی» و «مارتینی» بودند. آن‌ها درصدد بیان زندگی امروزی که در بند آهن، فولاد، نخوت و سرعت جنون‌آمیز است، بودند تا بتوانند آن را با شیوه‌ای هنری ارائه دهند. این نهضت با پایان جنگ جهانی اول رو به زوال رفت.

 

اکسپرسیونیسم( Expressionism))

بیان هیجانات و آشفتگی درونی و روانی هنرمند از طریق احساسات هنری می‌باشد. «ون‌گوگ» را پدر «اکسپرسیونیسم» می‌دانند.

 بعدها نقاشانی چون «کوکوشکا»، «امیل نولده»، «کرشنر» و «مونش» به روشنی این شیوه را در آثارشان معرفی کردند. شکل‌های ساده شده و بیان احساسی از طریق کنتراست، از مشخصات هنرمندان این سبک می‌باشد.

«ماکس بکمن»، «ژرژ گروز»، «کته کل‌ویتس» و «فرانسیس بیکن»، از هنرمندان این سبک هنری می‌باشند.

 

 سورئالیسم (Surrealism)

سورئالیسم، عبارت است از فرای واقعیت و در هم‌آمیختگی واقعیت و رویا در آثار هنرمند. سورئالیست‌ها ترکیبی غیرواقعی از عناصر واقعی جهان امروزی پدید می‌آورند که نوعی توهم‌ تب‌زای هنرمند می‌باشد.

 از هنرمندان این سبک می‌توان «سالوادور دالی»، «رنه ماگریت»، «جاکومتی» و «شاگال» را نام برد.

 

 دادائیسم (Dadaism)

دادائیسم، بر نفی ارزش‌ها استوار بود. دادائیست‌ها هرگونه تحلیل هنری و یا قوانین «کلاسیک» را به مسخره می‌گرفتند و به پوچ‌گرایی رسیده بودند.

این مکتب ضد هنری «دادا» نام داشت و هنرمندان دیگر نیز کم‌کم به آن پیوستند. «تزارا»، «هوگوبال»، «آرپ» و «پیکابیا» همراه با «مارسل دوشان» که سبیلی بر «مونالیزا» اضافه کرد، از هنرمندان این دوره می‌باشند.

 

انتزاع ‌یا آبستره( (Abstract

واژه‌ی «آبستره» به معنای گنگ، مبهم و تار است و در مورد سبک هنری معنی تجرید و انتزاع می‌دهد. این واژه در مورد هنرمندانی به کار رفت که آثارشان هیچ شباهتی به واقعیت نداشت و هدف شان شکستن سنت‌های جاافتاده‌ی قدیمی بود. کلی‌نمایی و دور بودن از ارائه‌ی جزئیات و خصوصیات فردی، از مشخصات این هنر می‌باشد.

 «موندریان»، «استلا»، «کاندینسکی» و «اسمیت» از هنرمندان این سبک هستند.

 

کنستراکتیویسم( (Constructivism

کنستراکتیویسم ساختارگرایی حجمی معنی می‌دهد، ولی در زمینه‌ی نقاشی نیز استفاده می‌شود و عبارت است از ترکیب فرم ساختمان‌ها و ساختارهای حجمی در کنار هم. «کنستراکتیویست»‌ها معتقدند بودند هنر باید بازتاب تمدن باشد و بر همین اساس از مصالح نوین نظیر ورقه‌ی فلزی، پلاستیک و سیم در آثارشان استفاده می‌کردند.

در این شیوه عاطفه و احساس نقشی فرعی دارند. «نائوم گابو»، «ولادیمیر تاتلین» و «پوسنر» از هنرمندان این دوره می‌باشند.

 

اپتیکال آرت( (Optical Art

برخورد علمی در هنر انتزاعی در دهه‌ی ۱۹۶۰، انگیزه‌ی اصلی پدیدآورنده‌ی «اپ آرت» بود؛ با این منظور که هنرمند می‌تواند تأثرات چشمی به وجود بیاورد که موجب خلق اشکال شود و این تأثیرات ایجاد حرکت و نقوش خاصی را بنماید. «بریژیت رایلی»، «وازارلی» و «خولیو پارک»، از هنرمندان این دوره هستند.

 

پاپ آرت (Pop Art)

پاپ آرت یا «هنر مردمی» که عبارت است از خلق آثاری با استفاده از دست‌ساخته‌ها، عکس‌ها، ورقه‌های تبلیغاتی و وسایلی از این قبیل که نوعی «کلاژ» به حساب می‌آید. «پائولو لوزی» و «هامیلتون» از بنیان‌گذاران این هنر می‌باشند.

قسمت اول (بررسی سبک های نقاشی در گذر تاریخ)

/انتهای متن/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد