دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۵

رونق کسب و کار در یک روستا به همت بانوی نابینا

رونق کسب و کار در روستای «شاهینی» از توابع کرمانشاه تکیه بر همت بانویی دارد که از نعمت بینایی محروم است.

به گزارش به دخت به نقل از کیهان، ناهید شیخی‌پور روشندلی همه فن حریف است که توانسته در یکی از روستاهای استان کرمانشاه علاوه بر اعضای خانواده‌اش، برای زنان روستایی نیز اشتغالزایی کند. قالی‌بافی، گلدوزی، خیاطی، پرورش قارچ، تولید عرقیات از گیاهان دارویی، فرآوری زیتون، تولید کود ارگانیک ورمی کمپوست و کشت زعفران زمینه‌های فعالیت این بانوی روستایی است.
ناهید شیخی‌پور درباره تحصیلاتش، می‌گوید: «من به صورت مادرزادی نابینا بودم. از وقتی که یادم می‌آید دوست داشتم مثل سایر بچه‌ها باشم و دلم نمی‌خواست نقص عضو باعث عقب ماندنم از دیگران شود. به همین دلیل با وجود مشقت‌های زیاد با همه توان درس می‌خواندم. در روستا امکاناتی برای تحصیل یک فرد نابینا وجود نداشت و رفت و آمد به شهر هم برایم مشکل بود. بنابراین بعد از یادگیری خط بریل به صورت آزاد و بدون معلم مطالعه و تمرین می‌کردم و در نهایت سال ۸۴ از طریق آموزش از راه دور دیپلم گرفتم.»

قالیبافی در تاریکی
او درباره نحوه ورودش به عرصه تولید و کسب و کار می‌گوید: «با توجه به نابینایی‌ام، متوجه شدم که یکی از حوزه‌هایی که بهتر می‌توانم در آن فعالیت کنم، عرصه صنایع دستی و قالی‌بافی است. کار قالی‌بافی را از سال ۸۱ با کمک سازمان جهاد کشاورزی شروع و با توجه به علاقه‌ای که داشتم در مدت یک هفته به طور کامل یاد گرفتم. در سال ۸۲ در تهران با نقشه برجسته قالی‌بافی ویژه نابینایان آشنا شدم و با کمک یک مربی دلسوز به نام خانم برنا همه قواعد آن را فرا گرفتم. از آن تاریخ تا امروز تابلو فرش‌های زیادی بافتم و فروختم، تعدادی از آنها را هم به موزه فرش تهران فرستادم و یکی از آنها را در جریان سفر مقام معظم رهبری به کرمانشاه به ایشان هدیه کردم. برای بافتن قالی و تابلو فرش ابتدا توسط دوستانم کار نقشه‌خوانی انجام می‌شود سپس خودم با استفاده از دستگاه تایپی که از طریق استانداری و بهزیستی در اختیارم قرار گرفته، به خط بریل تبدیل می‌کنم و با کدگذاری برای رنگ‌ها به راحتی کار بافتن را انجام می‌دهم.»
ناهید شیخی‌پور می‌افزاید: «از درآمد کار قالی‌بافی راضی هستم اما دوست داشتم برای بیکاری اعضای خانواده و نیز مردم روستا به ویژه در فصل زمستان که کشاورزی از رونق می‌افتد، فکری بکنم. به همین دلیل بعد از گذراندن دوره‌های پرورش قارچ و تولید ورمی کمپوست به همراه زنان روستایی کارگاه تولید قارچ و کمپوست راه‌اندازی کردیم. در همین کارگاه کار فرآوری زیتون و تولید عرقیات گیاهی را هم انجام می‌دهیم و سود خوبی دارد.»

کشت زعفران زندگی‌مان را تغییر داد
کشت زعفران یکی دیگر از عرصه‌های فعالیت خانم شیخی‌پور است. او در این باره می‌گوید: «با مطالعاتی که انجام دادم متوجه شدم که از یک سو کشت زعفران درآمد بسیار زیادی دارد و از سوی دیگر با خاک و آب و هوای روستای ما سازگار است.
به همین دلیل در زمین‌های خانوادگی کار کشت زعفران را هم شروع کردم و علاوه بر آن به سایر روستائیان هم توصیه کردم که زعفران بکارند. ترویج کشت زعفران باعث تغییر سطح زندگی مردم روستای «شاهینی» شد و از این بابت خیلی خوشحالم. در کشت زعفران از کود تولیدی کارگاه استفاده می‌کنیم، استفاده از کود ارگانیک و ۱۰۰ درصد طبیعی ورمی کمپوست هم میزان محصول تولیدی را افزایش داده و هم کیفیت بهتری رقم زده است.»
ناهید شیخی‌پور به همراه جمعی از زنان روستایی برای راه‌اندازی کارگاه بسته‌بندی محصولات کشاورزی موفق به دریافت تسهیلات حمایتی از جهاد سازندگی، صندوق مهر و بسیج سازندگی شده است. او در این‌باره می‌گوید: «محصولات کشاورزی اگر در بسته‌بندی‌های مناسب عرضه شوند، بازار بهتر و ارزش بیشتری پیدا می‌کنند. به همین دلیل قصد داریم در روستا یک کارگاه بسته‌بندی بسازیم و دستگاه صنایع تبدیلی بسته‌بندی بخریم، تسهیلات لازم را هم دریافت کرده‌ایم. اگر بتوانیم برند مناسبی برای زعفران تولیدی روستا به ثبت برسانیم و محصولات را به خوبی بسته‌بندی کنیم، به راحتی می‌توانیم زعفران را به عراق صادر کنیم.»
نابینایی را به عنوان یک مانع به رسمیت نمی‌شناسم
آیا این رسیدگی به این همه مشغله با وجود نابینایی، برای ناهید شیخی‌پور کار سختی نیست؟ او در پاسخ تاکید می‌کند: «هیچ وقت نابینایی خودم را به عنوان یک مانع در برابر رسیدن به موفقیت، به رسمیت نشناختم. بلکه اعتقادم بر این است هر کس بخواهد کاری را به سرانجام برساند، حتما می‌تواند، فقط کافی است تلاش و همت لازم را بکار بگیرد. من هم با توکل بر خدا و پشتیبانی خانواده و همیاری دوستان در روستا اقدام به راه‌اندازی کسب وکار برای دختران روستایی کردم و خوشبختانه تا به حال هم موفق بوده‌ایم.»
خانم شیخی‌پور می‌افزاید: «اگر اهل کار باشیم، کار زیاد است! در غیر این صورت اگر فکر کنیم که منظور از کار همان پشت میزنشینی و استخدام است، آینده‌ای جز شکست در انتظارمان نخواهد بود. ایران خاک حاصلخیزی دارد، لااقل در روستا که اغلب مردم زمین کشاورزی در اختیار دارند، بیکاری معنایی ندارد. با حضور در دوره‌های آموزشی که جهاد کشاورزی، بسیج سازندگی، سازمان فنی و حرفه ای، بهزیستی و انجمن نابینایان برگزار می‌کنند حتما می‌توان راهی برای درآمدزایی کسب کرد.»
او اضافه می‌کند: «تکلیف انسان‌هایی که نقص عضو ندارند روشن است، آنها اساسا حق ندارند که به موفقیت نرسند. اما می‌خواهم به افرادی که مانند خودم از نعمت دیدن محرومند تاکید کنم که اگر استعدادهای درونی خودشان را بیابند، با توکل برخدا به هر هدفی که اراده کنند، خواهند رسید.»

/انتهای متن/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد