جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵

ذره شاعر نور شده بود

ذره ی نائحه [۱] از ارادتمندان اهل بیت بود که به مدد خوابی و الهامی که در خواب به او شده بود به شاعر اهل بیت بدل شد.

فریبا انیسی/

ستاره ها چرخ زنان آرام آرام فرود می آمدند. شب ستاره باران بود. هر از گاهی شهابی سینه شب را می شکافت و به ستاره ها سلام می داد. نوری سینه ی شب را شکافت و ستاره ها را به تعظیم واداشت. نور مهتاب در برابرش هیچ بود. گویی همه ی ستاره های آسمان در کربلا جمع شده بودند، کنار قبر حسین (ع).

بانویی ظاهر شد مرثیه می خواند و گریه می کرد. رو به ذره کرد و فرمود :

ای ذره؛ برای حسین من با این کلمات مرثیه بخوان.

ای چشمان! بگریید و اشک جاری سازید، چون هلال ماه باشید و خشمگین نباشید.

و از برای سرزمین طف و کربلا بگریید. از برای کشته ی آن سرزمین که اسب ها استخوان های او را له کردند.

او را کشته ای نمی بینم که از مریضی و بیماری فوت کرده باشد.[۲]

ذره از خواب پرید؛ شعر بانو را زمزمه می کرد. ذره شاعر نور شده بود به مدد فاطمه.

 

۲- ریاحین ج۴ ص۲۴۹ ، اربعین حسینیه ص۶۳ .
۱- ایهـا العینـان فیضا         واستـهـلا لا تـغـیـضـا
     وابکیا بالطف متیـا         تـرک الصـدر رضیضـا
  لـن امرضـه قتیـلا                      لا و لا کـان مـریـضا

/انتهای متن/

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد