شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۵

جامعه همه چیز دان

خودمانیم، ما ایرانی ها عادت های بدی داریم در کنار خیلی عادت های خوب، که یکی از آنها همه چیز دانی است.

 نسیم شهسواری/

تو مترو در واگن زنانه نشسته بودیم و بحث مفصلی درباره مسائل اجتماعی درگرفته بود.

هر کس چیزی می‌گفت. خانم مسنی که یک کیسه بزرگ را در دست داشت، خم شد و کیسه را روی زمین گذشت و وارد بحث شد. صدایش را صاف کرد و شروع کرد به صحبت کردن.

این‌که آن خانم و همه خانم‌ها و دختران جوانی که آنجا نشسته بودند و ایستاده بودند؛ چه گفتند و چه شنیدیم موضوع صحبت من نیست.من در تکان‌های شدید ایستگاه پایانی به چیز دیگری فکر می‌کردم:

به جامعه همه چیز دان ایرانی؛ به جامعه‌ای که همگی‌ در نوع خود یک کارشناس‌اند و در هر زمینه از سیاسی و اجتماعی گرفته تا فرهنگی و اقتصادی نظر می‌دهند و حرف می‌زنند.

جامعه همه چیز دان ما در موقع بیماری‌ات پزشک‌اند و در زمان دیگر روحانی و در زمان مشکلات روان‌شناس.

راستی این چه خصلت ناپسند و ناخوشایندی است این عادت ما ایرانی ها که امروزه به رغم همه گفتن‌ها و توصیه‌ها، همچنان  عادت مردم ماست.

عادتی که ما را از آموختن، درست عمل کردن و سنجیده تصمیم گرفتن به بازمی‌دارد.

شاید تصمیم برای اینکه بی‌جا و بی‌اطلاع، حرف نزنیم، سخن نگوییم و نظر ندهیم نخستین قدم برای رسیدن به فرهنگ و جامعه‌ایست که شایسته ایران و ایرانی است.

پس لطفاً ندانسته نظر ندهیم.

اقیانوس وسیع کم‌عمق زود خشک می‌شود.

عمیق باشیم، سنجیده و مطلع سخن گفتن از لوازم عمیق بودن است.

/انتهای متن/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد