جمعه ۱۲ آذر ۱۳۹۵

بررسی سبک های نقاشی در گذر تاریخ

تکنیک های مختلف نقاشی را پیش از این تشریح کردیم. برای علاقمندان هنر نقاشی مروری داریم گذرا هم بر سبک های نقاشی:

romantic

فاطمه قاسم آبادی/

سبک های نقاشی بسیار متنوعند چرا که در هر زمانی به نسبت علاقه و نوع زندگی مردم یک سبک خاص ظهور کرده است.

مهم ترین و اثر گذار ترین سبک های هنری در نقاشی به ترتیب تاریخ عبارتند از:

رنسانس

منریسم “شیوه گری”

باروک

روکو

رمانتیک

سمبولیسم

نئوکلاسیک

رئالیسم

امپرسیونیسم

نیوامپرسیونیسم

پست امپرسیونیسم

فوونیسم

اکسپرسیونیسم

آبستره اکسپرسیونیسم

کوبیسم

فوتوریسم

دادائیسم

انتزاعی یا آبستره

کانستراکستیم

سور رئالیسم

آپ آرت

فتورئالیسم

آبستره اکسپرسیونیسم

پاپ آرت

هنر مفهومی “کسینجرئال آرت”

مینچال آرت

پرفورمنس

پست مدرنیسم

میلی مال آرتچند

 

  رنسانس (Renaissance)

سبک رنسانس در قرن ۱۵ میلادی از ایتالیا آغاز می‌شود. در این دوره مردم ایتالیا به فرهنگ باعظمت گذشته‌ی خویش توجه نمودند و درصدد احیای آن برآمدند. رنسانس عبارت بود از تحولاتی که از فلورانس ایتالیا شروع شد و به کشورهای دیگر نیز سرایت کرد.

 زنده ‌شدن دوباره‌ی الهه‌های یونان و روم باستان در ادبیات و هنر مردم و توجه به انسان به عنوان زیباترین نمونه، الگویی برای نقاشی و مجسمه‌سازی شد.

“دوناتللو” (پیکره‌ساز) با “پیغمبر کله‌کدو” و “فرافیلیپولیپیگ”، “جوتو” و “مازاتچو” از نقاشان رنسانس اولیه و “میکل آنژ”، “لئوناردو داوینچی” و “رافائل” در مرحله‌ی اوج رنسانس یعنی قرن ۱۶، از برجسته‌ترین هنرمندان این دوره به شمار می‌رفتند….

 

 

  باروک(Baroque)

 

هنر قرن ۱۷ و نیمه‌ی اول قرن ۱۸ میلادی متعلق به “باروک” است. پرهیز از خطوط مستقیم، استفاده از تزیینات و تجمل فراوان در معماری، استفاده از رنگ‌های درخشان به خصوص رنگ طلایی، درودگری میز و صندلی، تزیینات فراوان در هر زمینه‌ی هنری (کالسکه‌های پرزرق و برق و پرتجمل اشرافی) و نقاشی سقف‌ کاخ‌ها و کلیساها، از خصوصیات مهم این سبک به شمار می‌روند. از هنرمندان مهم این دوره می‌توان “کاراواجو”، “آنیباله کاراچی”، “رمبراند”، “نیکلا پوسن”، “ال‌ گرکو”، “ولاسکوئز”، “تیه‌پولو”، “روبنس” و “برنینی” را نام برد.

 

 

 روکوکو (Rococo)

این واژه به معنی “سنگ‌ریزه” است. در این سبک هنری، نمایش تزیینات فراوان توأم با جزئیات و ریزبینی‌های هنرمندانه دیده می‌شود.

این سبک هنری کم‌دوام، در ضدیت با ابهت “باروک” و صلابت معنوی آن برخاست و به جای آن بر خاصیت سبکی و ریزنقشی با تزیینات فراوان ریز و فرح‌انگیز افزود. “روکوکو” به طور متمرکز در انگستان و فرانسه مطرح شد.

 از نقاشان این سبک می‌توان به “آنتوان واتو” (که هدفش به زوال کشیدن اشرافیت بود)، “ژان شاردن” (اثر مهمش بازگشت از بازار است)، “ویلیام هورگارث” (ازدواج مد روز از معروف‌ترین کارهای وی است)، “گینز بارو” (که توجه مخصوصی به اشراف داشت) و “بانو گراهام‌شریف” اشاره کرد.

 

 

رمانتیک (Romanticism)

انقلابی در هنر و فلسفه‌ی قرن ۱۸ ظهور پیدا کرد که در واکنش به کهنه‌گرایی “نئوکلاسیسم” و فردگرایی پیش از خود بود.

 “رمانتی‌سیسم” در برگیرنده‌ی الگوهای جدیدی از هستی بود. هنرمند در واکنش به مسائل اطراف خود دست به خلق آثاری می‌زند و هویتی مستقل در اجتماع پیدا می‌کند؛ هویتی منفعل در برابر اتفاقات اطراف خود. رخدادهای عاطفی، اجتماعی، سیاسی و … او را متأثر می‌کنند و خلق آثار جدید شروع می‌شود. رمانتی‌سیسم طغیانی بود بر علیه محدودیت‌های هنر، افکار، مفاهیم و ادراک.

 این هنر از فرانسه به نقاط دیگر جهان سرایت کرد. از نقاشان مهم این سبک می‌توان به “ژریکو”، “دلاکروا”، “گویا”، “کنستابل”، “ترنر” و “کامیل کورو” اشاره کرد.

 

 

 رئالیسم (Realism)

واژه “رئالیسم “به معنای بازنمایی واقعیت بدون دخالت احساس و عواطف است؛ بازنمایی طبیعت بدون گزینش، اصلاح و آرایش. این شیوه با “گوستاو کوربه” آغاز می‌شود.

 او هم‌چون دوربین عکاسی واقعیت‌های زندگی را (چه تلخ و چه شیرین) به نمایش می‌گذاشت. از هنرمندان دیگر این سبک می‌توان از “فرانسوا میله” نام برد.

 

 

امپرسیونیسم (Impressionism)

مهم‌ترین پدیده‌ی قرن ۱۹، این انقلاب هنری است که بعد از “رمانتی‌سیسم” دومین شورش هنری علیه قراردادها می‌باشد. این عنوان از تابلویی اثر “مونه” به نام “امپرسیون” (طلوع آفتاب) اقتباس شد که نخستین بار در نمایشگاهی از آثار هنرمندانی شامل “رنوار”، “سیسلی”، “پیسارو” و “سزان” به نمایش گذاشته شده بود.

 اساس کار “امپرسیون”ها بر بازی با نور و تغییر رنگ‌ها در شرایط مختلف نوری استوار بود. ثبت لحظه‌ای از موضوع و عقیده‌ی آن‌ها مبنی بر تغییر رنگ‌ها در اوقات مختلف روز، باعث خلق آثاری شد که بسیار درخشان و در عین حال ناواضح بودند. استفاده‌ی کم‌تر از رنگ‌های تیره و مخلوط نکردن رنگ‌ها بر روی پالت، از ویژگی‌های مهم این سبک هنری می‌باشند.

 از هنرمندان دیگر این سبک می‌توان “لوترک”، “دگا”، “گوگن”، “ون‌گوگ”، “سورا” و “سینیاک” را نام برد که هر یک از این نقاشان امپرسیون در روند کار خود یکسان نماندند و کم‌کم هر کدام از آن‌ها شیوه‌ای شخصی در نقاشی خود پیدا کردند که سرآغازی بر پیدایش سبک‌های دیگر بود.

 

نئوامپرسیون( (Neo-impressionism

این سبک هنری که دنباله‌روی “امپرسیون”ها بود، در نیمه‌ی راه از آن‌ها جدا شده و سبکی مستقل پدید آورد. نقاشان امپرسیون‌ هر کدام ایده‌ای جدید و تازه نسبت به نقاشی داشتند و همین امر باعث پیدایش سبک‌های بعدی و شجاعت هنرمندان در ارائه‌ی نظریات جدید  شد.

 “پل سزان”، از معروف‌ترین نقاشان این سبک جدید امپرسیون بود که در ارائه‌ی آثار طبیعت بی‌جان خود، نوآوری‌های جدیدی را ابداع نمود. “سورا” و “سینیاک” با سبک نقطه‌گذاری خود در دوره‌های بعد مبدع شیوه‌ی “پوانتیلیسم” (نقطه‌پردازی) بودند.

 این سبک‌های جدید امپرسیون بر هنرمندان بزرگ بعدی یعنی “گوگن” و “ون‌گوگ” ثأثیر زیادی گذاشت و “لوترک” نیز در این زمینه بی‌تأثیر نماند. او چاپ‌های زیادی انجام داد که بیش‌تر به چاپ‌های ژاپنی نزدیک بود.

 

سمبولیسم (Symbolism)

“گوگن”، از نقاشان “امپرسیون”، در شیوه‌ی شخصی خود یک سری تابلو به صورت سمبلیک و نمادین از “هائیتی” ارائه داد که نقاشان دیگر از او الهام گرفتند و بدین ترتیب این جریان هنری شکل گرفت.

“سمبولیست”ها هنرمندانی رمزگرا بودند و نقاشی را برای بیان احساسات درونی خود انتخاب کردند و سبکی مشخص پدید آوردند که در حد درک همگان نبود. این شیوه‌ی هنری با شعار “هنر برای هنر” عجین شده بود.

“ماتیس”، “مارکه” و “روئو” از هنرمندان این سبک می‌باشند. “هانری روسو” نیز از نقاشان سمبولیست بود که “کولی خفته” از آثار مهم وی به شمار می‌رود.

 

ادامه دارد…

انتهای متن/

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

کلیه حقوق متعلق به مجتمع رسانه ای اطلس می باشد