لجبازی بچه ها چاره دارد

وقتی معلوم شد که چرا بچه لجباز می شوند، می توان برای آن چاره ای مناسب پیدا کرد. اختلاف نظرها و مشاجرات  جدی پدر و مادر، تهدید و تحقیر بچه ها در خانه و سخت گیری به آنها، از اصلی ترین علل پدیدآمدن رفتارهای لجوجانه کودکان است .

2

فریبا علیزاده/

در غالب موارد نافرمانی و لجبازی بچه ها با ضعف در اعتماد به نفس، کج خلقی و پریشانی خاطر همراه است.

 

در لجبازی بچه ها پدر و مادرها مهمند

در شرایط و موقعیت های زیر لجبازی بیشتر بروز می کند :

ـ اختلاف نظرهای جدی پدر و مادر، مجادله ها و مشاجره های خانوادگی از اصلی ترین علل پدیدآمدن رفتارهای لجوجانه کودکان است و اگر گام های اساسی برای تغییر و اصلاح آن برداشته نشود. ممکن است در سنین نوجوانی و دوران پرتحول و حساس بلوغ ، منجر به بی ثباتی شخصیت، بی قراری، رفتارهای خانه گریزی، والد ستیزی و رفتارهای ضد اجتماعی گردد.

ـ بچه هایی که از طرف والدین مورد تهدید قرار می گیرند، دچار ضعف اعتماد به نفس شده، بیش از دیگران لجباز می شوند و مخالفت ورزی می کنند. کودکانی که تحقیر شده اند و یا از طرف والدین و مربیان مورد سرزنش واقع می گردند، همراه با نگرش منفی نسبت اطرافیان، نافرمانی و لجبازی بیشتری از خود نشان می دهند.

ـ بچه هایی که در زندگی عادی و فعالیت های روزمره و مورد علاقه شان با تهدید های غیر منطقی روبرو شده و والدین محدودیت های فوق العاده ای برای فعالیت های آنان قائل می شوند و همواره با رفتارهای حاکمانه و اعمال فشار های روانی و عاطفی اجازه ی رشد و شکوفایی مطلوب شخصیت را به فرزندان خود نمی دهند. تعجیل در کارها و برنامه های مورد علاقه کودک نیز او را با تعرض روانی مواجه می کند و به تدریج وی را لجباز می سازد.

ـ بچه هایی که احساس می کنند از طرف اولیا یا مربیان مورد تبعیض واقع می شوند،  بیشتر لجبازی می کنند و در دوران نوجوانی جامعه ستیز و خانه ستیز می شوند.

ـ زمانی که والدین، فوق العاده سخت گیر یا آرمان گرا بوده و از کودکان خود صرفا رفتارهای قالبی و مشخصی را توقع داشته باشند، شاهد بروز رفتارهایی نظیر پرخاشگری، کمرویی و لجبازی خواهیم بود .

ـ مشخص نبودن شیوه تربیتی والدین و گستاخ شدن فرزندان

ـ بی توجهی والدین به کودک به سبب مشغله های کاری

ـ محرومیت از نوازش و مهر مادری

ـ شکست های متوالی در مسیر زندگی

ـ اعمال فشار به کودک برای اطاعت از دستورات پدر و مادر

ـ بیماری های مداوم و عادت به رفع خواسته ها با ناله و گریه

ـ احساس عدم استقلال

 

کودکان را باید درک کرد

باید توجه داشت که کودک نمی تواند منطق بزرگسالان را بفهمد و درک کند که پدر و مادر چرا از مخالفت او چنین آشفته می شوند. در مقابل، والدین نیز باید درک کنند که این رفتار کودک کاملا طبیعی است . امر و نهی بیش از حد ، دور از منطق است. آنان نباید فکر کنند اگر فرزندشان در برابر تمام دستورات شان  بی چون و چرا اطاعت می کند نشانه خوبی است . کودکی که تعادل شخصیت دارد در مراحل سنی خاصی

« نه گفتن » را می آموزد و تجزبه می کند .

 

شیوه های درمان  لجبازی

برای درمان لجبازی سه شیوه وجود دارد : پزشکی، روانی و تربیتی .

 شیوه پزشکی: ریشه بسیاری از لجبازی ها به مشکلات زیستی و عصبی مربوط می شود. اگر اینها درمان شوند موجب درمان لجبازی می گردد .

شیوه روانی: منشا لجبازی را مشکلات روانی می دانند و از طریق احترام و محبت، همدلی و هم زبانی ، پرس و جو از کودک برای آگاهی از مشکلش و اهمیت دادن به کودک، مشکل را حل می کنند یا از راه  بی اعتنایی به رفتار کودک مشکل را حل می کنند .

 شیوه تربیتی: با آموختن راه زندگی سالم به کودکان و روش های تربیتی به والدین به کنترل لجبازی می پردازند .

 

دستور العمل های مناسب

چند دستورالعمل خوب و مناسب برای مقابله با لجبازی بچه ها هست:

ـ به رفتارهای نادرست کودک توجه نکنید؛ زیرا توجه شما باعث تقویت این رفتارها خواهد شد .

ـ عصبانی نشوید ! والدینی صبور و شکیبا باشید . او یک کودک است ؛ در بسیاری از موارد، لجبازی کودکان نتیجه عصبانیت والدین است .

ـ قوانین را واضح  و در حد فهم کودک بیان کنید تا کاملا متوجه شود چگونه باید رفتار کند. مثلا به جای اینکه بگویید :« تو باید اتاقت را مرتب کنی » می توانید بگویید :«دوست داری یاد بگیری چطور اتاق را مرتب می کنم؟»و بعد شیوه ی مرتب کردن اتاق را به او بیاموزید .

ـ  کودک را تحقیر و او را با کودکان دیگر مقایسه نکنید . به او فرصت بدهید تا بتواند کارهایش را با میل و رغبت انجام دهد .

ـ از دخالت های غیر ضروری در بازی ها و فعالیت های کودک اجتناب کنید .

ـ به کودک برای انجام فعالیت مورد نظر، مثل غذا خوردن، لباس پوشیدن و راه رفتن فرصت بیشتری بدهید و از وادار کردن کودک به عجله و شتاب بیرهیزید . این تهدیدها کودک را مضطرب و لجبازی اش را افزون می کند .

ـ انتظار و توقع بی جا نداشته باشید. کاری از کودک بخواهید که قبلا آن را به او آموزش داده باشید .

ـ در حضور کودک با همسرتان جر و بحث نکنید . شما الگوی کودک خود هستید .

ـ کودک را با عنوان بچه لجباز صدا نزنید .

ـ به او فرصت دهید تا با شما همکاری کند .

ـ وقتی کار خوبی انجام می دهد از او تشکر کنید . مثلا بگویید :«چه خوب لباس ها را مرتب کردی ، ممنونم که کار مرا آسان کردی». دقت کنید که تشویق شما از رفتارهای خوب او باشد نه از شخصیت او . در غیر این صورت باعث تثبیت رفتارهای منفی او می شوید .

ـ کودک می خواهد استقلال خود را به دست آورد . سعی کنید این نیاز او را تامین کنید ؛ مثلا به او اجازه انتخاب دهید : دوست داری برای مهمانی لباس آبی را بپوشی یا سفید را ؟»

ـ به دستوراتی که به او می دهید و نحوه ی بیان تان بیشتر دقت کنید .

 

قسمت اول (با این بچه لجباز چه کنم؟)

/انتهای متن/

مطالب مرتبط

2 نظر

  1. زهره دهقان می گوید

    با سلام و تشکر فراوان از مطلب فوق العاده تون . میشه در مورد مشکلات رفتاری کودکان ، قصه های بیشتری در سایت بگذارید ؟؟؟

  2. زهره جهان گیر می گوید

    وای چقدر خوب بود
    نمیدونستم
    خیلی استفاده بردند

نظر خود را وارد کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.