قفس هایی از جنس چوب و برنج، نمادی از رنج انسان

ترکیب بدیعی از چوب و برنج و نقش هایی بر آنها؛ این ها اولین چیزیست که در نگاه به نمایشگاه آثار حجمی «رهین و رهینه» می شد دید؛ نمایشگاهی که از ۲۴ دی تا ۶ بهمن در گالری شیرین برپا شد و خبرنگار هنری به دخت گپ و گفتی با خالق این حجم های زیبا داشته است.

2

فرزان جانان/

می گوید همچنان همان کودک عصر تابستانم که با خواباندن والدینش، در کوچه‌باغ‌های تودرتوی نقاشی و ساخت حجم، نیمروز اندیشه و تجربه‌ را بیدار مانده‌ام.  کارشناس ‌ارشد رشته نقاشی است، با تجربه  افزون بر ۱۵ نمایشگاه گروهی و سه نمایشگاه انفرادی. ویژگی مهمش این که  بسیار بی‌پروا و تنوع طلب است در بکارگیری مواد مختلف از پارچه و چوب گرفته تا  فلز، شیشه، آینه و حتی فنر در کنار نقاشی.
شکیبا پرورش فرزند دوم خانواده‌ای چهار  نفره است که دی ماه ۱۳۵۹ در تهران به‌دنیا آمده. از خردسالی هنر  را دوست داشته و از چهارده سالگی  مبانی رنگ و اصول طرح را به‌صورت حرفه‌ای در محضر استاد فرامرزی آغاز کرده است.

خانم پرورش از شروع کارتان بگوید؟
–    بهترین اتفاق آن روزها که روزهای شروع کارم بود، قبولی در آزمون ورودی هنرستان آزادگان بود و امکان تحصیل در رشته گرافیک. با پایان گرفتن دوره هنرستان و قبولی در رشته کاردانی گرافیک دانشگاه آزاد اسلامی، دنیایی تازه در برابرم شکل گرفت. هنوز دو سال از تحصیلم در رشته گرافیک نگذشته بود که دلبستگی ام عمیق به نقاشی باعث شد در کنار تحصیل آکادمیک و با وجود شرایط دشوار و به‌هم‌ریخته ای که در آن روزها داشتم، به مدرسه برگشتم تا با سپری کردن دوره پیش‌دانشگاهی بتوانم شرایط ورود به کارشناسی نقاشی دانشگاه سوره را فراهم کنم. در این دوره، چنان عاشقانه به رشته نقاشی پرداختم که دیگر چیزهایی معدل ۳۳/۱۹ و شاگرد اولی در هر ترم برایم بی رنگ شد، حتی سهمیه کارشناسی ارشد دانشگاه هم نتوانست رشحات آن عشق را کمرنگ کند.

و حالا ؟
–    امروز اما، می‌گویند که کارشناس ‌ارشد رشته نقاشی هستم و با افزوده شدن ۹ سال به تجاربم و شرکت در افزون بر ۱۵ نمایشگاه گروهی و سه نمایشگاه انفرادی، همچنان همان کودک عصر تابستانم که با خواباندن والدینش، در کوچه‌باغ‌های تودرتوی نقاشی و ساخت حجم، نیمروز اندیشه و تجربه‌ را بیدار مانده‌ام. علاوه بر نقاشی، با برگزاری ۷ نمایشگاه انفرادی و یا گروهی برای دیگر هنرمندان این آب و خاک و همکاری با گالری‌ ‌ها و بنیادهای مختلف، زندگی را تجربه می کنم.

ایده اصلی مجموعه«رهین و رهینه»  از کجا آمد؟
–    فکر اولیه نمایشگاه «رهین و رهینه» که هم‌اکنون در گالری شیرین برپاست، از سه سال پیش در ذهنم گل انداخت. زمانی که مشغول بررسی نگارگری‌های مکتب تیموری بودم، دچار اندوهی عمیق شدم زیرا تمامی چهره‌های به تصویر درآمده در این دوره تاریخی بسیار مهم، مغولی هستند اما تمامی داستان‌ها و هنرمندان تصویرگر آنها، ایرانی بوده‌اند! این بغض که سایه سنگین عوامل بیرونی، بختک‌وار بر فرهنگ و هنر ما افتاده است، زمینه‌ساز پرواز مرغی شد که در بیشتر آثارم در قالب روابط انسانی و بویژه روابط میان زن و مرد، نمود یافته است.


از روند ساخت آثار بگویید؟
–    روند ساخت آثار متفاوت بوده و معمولا فرآیندی سه ساله دارد که طی آن، بخشی از آثار، طراحی، ساخته و رها می‌شدند. سپس کم‌کم نقاشی روی آنها را شروع می‌کردم. در ساخت تمامی آثار از چوب و بیشتر، ورق برنج استفاده شده و بجز دو اثر، در بقیه از قفس استفاده شده است. من مشکلی در استفاده از مواد ندارم و شنیده‌ام که می گویند در این زمینه بسیار بی‌پروا و تنوع طلب هستم. چرا باید از به‌کاربری پارچه، چوب، فلز، شیشه، آینه و حتی فنر در کنار نقاشی، بترسم؟

دلیل تان در استفاده از عنصر قفس در کارها ؟
–    قفس به لحاظ مفهوم و موضوع بیانگر گرفتاری بین روابط انسانی و محدودیت هایی است که به واسطه این روابط برای هم ایجاد می کنند و این قفس ها نماد این محدودیت روابط هستند.ما در روابط انسانی بخاطر زیاده خواهی ها و تعصبات و ریشه های غلط فرهنگی که پیرامون خودمان و یا دیگری در طی سال ها و قرن ها ایجاد کردیم.
من سعی کردم با استفاده از المان های شاخص هنرهای دوره های مختلف ایران(تیموری،صفوی،قاجار و به خصوص با محوریت اسلام )روابط بین زن و مرد را بررسی کرده و نمایش دهم.


معمولا چیزهایی مثل منافع مادی، استقلال درآمدی، جنبه‌های اجتماعی و رشد منش شخصی  از هدف های هنرمندان است. به‌نظر شما هدف خانم‌های هنرمند هم در آفرینش‌های هنری شان همین چیزهاست؟
–    هر یک از این مواردی که گفتید با شدت و ضعف‌های متفاوت ممکن است برای خانم‌های هنرمند هم هدف تلقی شود اما بالشخصه با وجود اهمیت درآمدهای مالی برای من، هدف غایی ام می‌تواند تحقق خودِ ناگفته ام است از طریق تجسم رویاها، آرزوها، دردها و حتی ترس‌های انسانیِ انسان این قرن.
من به‌عنوان یک زن “ماترک” فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و سیاسی بخشی از جامعه را که به هر دلیلی مغفول مانده از طریق ترکیب، بافت، رنگ، چینش عناصر مختلف و … مورد پرسش قرار می‌دهم اما قضاوت نهایی برعهده من نیست. در واقع راوی حکایت‌هایی مکرر در زبانی جدیدم.

یک توصیه کنید به هنرمندان تازه‌کار؟
–  زندگی را عمیق‌تر درک کنند و بشناسند.


کارهای آینده و کلام آخر؟
–  کارهای‌ آینده، از نظر من بازتابی از وضعیت آینده است و کلام آخر را هیچ وقت نمی‌توان بیان کرد.

/انتهای متن/

مطالب مرتبط