باید از فقدان گل خونجوش بود

اگر قلم برداری و بخواهی از فاطمه بسرایی فرشته ها می آیند و به تو الهام می دهند و دستی از غیب می آید و قافیه را فاطمه می گذارد. این روزها که شیشه عطر خدا به دیوار خورده است و عطرش همه عالم را گرفته است ، فاطمیه ای از احمد عزیزی می خوانیم .

0

شاعر وقتی شاعر می شود که سوژه هایش ناب باشد ، این روزها شاعران می روند به دنبال سوژه های  نو و غیر تکراری ، اما  من سوژه شاعرانه ای را می شناسم ، که همیشه نو ، تازه و دوست داشتنی است ، سوژه شاعرانه از یک زن ، نه  از این زن های معمولی ، یک زن که شاهکار آفرینش خداوندی است ، به راستی خداوند آن زمان که یاس ترین یاس هستی در قالب وجود فاطمه ای والا آفرید، حرف تازه ای داشت (انا اعطیناک الکوثر ) فاطمه  سوژه نابی برای همه شعر های عالم است  آن قدر ناب و  خاص و شنیدنی که می توان برایش واژه آفرید.  اصلاً اگر قلم برداری و بخواهی از او بسرایی  فرشته ها می آیند و به تو الهام می دهند و دستی از غیب می آید و قافیه را  فاطمه می گذارد این روزها که شیشه عطر خدا به دیوار خورده است و عطرش همه عالم را گرفته است ، فاطمیه ای از احمد عزیزی[۱] می خوانیم.

 

عشق من پاییز آمد مثل پار

باز هم ما بازماندیم از بهار

احتراق لاله را دیدیم ما

گل دمید و خون نجوشیدیم ما

باید از فقدان گل خونجوش بود

در فراق یاس مشکی‌پوش بود

یاس بوی مهربانی می‌دهد

عطر دوران جوانی می‌دهد

یاس‌ها یادآور پروانه‌اند

یاس‌ها پیغمبران خانه‌اند

یاس در هر جا نوید آشتی‌ست

یاس دامان سپید آشتی‌ست

در شبان ما که شد خورشید؟ یاس

بر لبان ما که می‌خندید؟ یاس

یاس یک شب را گل ایوان ماست

یاس تنها یک سحر مهمان ماست

بعد روی صبح پرپر می‌شود

راهی شب‌های دیگر می‌شود

یاس مثل عطر پاک نیت است

یاس استنشاق معصومیت است

یاس را آیینه‌ها رو کرده‌اند

یاس را پیغمبران بو کرده‌اند

یاس بوی حوض کوثر می‌دهد

عطر اخلاق پیمبر می‌دهد

حضرت زهرا دلش از یاس بود

دانه‌های اشکش از الماس بود

داغ عطر یاس زهرا زیر ماه

می‌چکانید اشک حیدر را به راه

عشق معصوم علی یاس است و بس

چشم او یک چشمه الماس است و بس

اشک می‌ریزد علی مانند رود

بر تن زهرا گل یاس کبود

گریه آری گریه چون ابر چمن

بر کبود یاس و سرخ نسترن

گریه کن حیدر که مقصد مشکل است

این جدایی از محمد مشکل است

گریه کن زیرا که دخت آفتاب

بی‌خبر باید بخوابد در تراب

این دل یاس است و روح یاسمین

این امانت را امین باش  ای زمین

نیمه‌شب دزدانه باید در مغاک

ریخت بر روی گل خورشید خاک

یاس خوشبوی محمد داغ دید

صد فدک زخم از گل این باغ دید

مدفن این ناله غیر از چاه نیست

جز دو کس از قبر او آگاه نیست

**********************

گریه بر فرق عدالت کن که فاق

می‌شود از زهر شمشیر نفاق

گریه بر طشت حسن کن تا سحر

که پر است از لخته خون جگر

گریه کن چون ابر بارانی به چاه

بر حسین تشنه‌لب در قتلگاه

خاندانت را به غارت می‌برند

دخترانت را اسارت می‌برند

گریه بر بی‌دستی احساس کن

گریه بر طفلان بی‌عباس کن

باز کن حیدر تو شط اشک را

تا نگیرد با خجالت مشک را

گریه کن بر آن یتیمانی که شام

با تو می‌خوردند در اشک مدام

گریه کن چون گریه ابر بهار

گریه کن بر روی گل‌های مزار

مثل نوزادان که مادر‌مرده‌اند

مثل طفلانی که آتش خورده‌اند

گریه کن در زیر تابوت روان

گریه کن بر نسترن‌های جوان

گریه کن زیرا که گل‌ها دیده‌اند

یاس‌های مهربان کوچیده‌اند

گریه کن زیرا که شبنم فانی است

هر گلی در معرض ویرانی است

ما سر خود را اسیری می‌بریم

ما جوانی را به پیری می‌بریم

زیر گورستانی از برگ رزان

من بهاری مرده دارم ای خزان

زخم آن گل در تن من چاک شد

آن بهار مرده در من خاک شد

ای بهار گریه‌ بار نا امید

ای گل مأیوس من یاس سپید

 

[۱] – احمد عزیزی در چهارم دی ماه ۱۳۳۷ در سر پل ذهاب کرمانشاه به دنیا آمد. وی در کودکی با عشایر سیاه چادرنشین حشر و نشر فراوان داشت و قبل از رفتن به دبستان، خواندن و نوشتن را بدون داشتن معلم و تنها از روی کنجکاوی و تأمل و دقت از نوشته های روی تابلوها و اسامی خیابان ها و… به خوبی فرا گرفت.وی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی به دعوت شمس آل احمد به تهران آمد و موفق به دیدار شهید آیت الله مطهری شد. وی با آغاز جنگ به همراه خانواده به تهران آمد و سپس برای مدتی ساکن شهرستان نور شد سپس در تهران اقامت گزید و به همکاری با روزنامه جمهوری اسلامی پرداخت عزیزی در اسفند ماه ۱۳۹۵ بعد از  تحمل کردن  ۹ سال درد و رنج بیماری در کرمانشاه دیده از جهان فرو بست .

 از آثار وی می توان به :«کفشهای مکاشفه» ۱۳۶۷، «شرجی آواز» ۱۳۶۸، «خابنامه و باغ تناسخ» ۱۳۷۱، «ترجمه زخم» ۱۳۷۰، «باران پروانه» ۱۳۷۱، «رودخانه رؤیا» ۱۳۷۱، «ملکوت تکلم»، «سیل گل سرخ» ۱۳۵۲، «ناودان الماس»، «فلاسفه و قیمت گوحه فرنگی» اشاره کرد.

مطالب مرتبط مطالب مرتبط با این نویسنده